Verhaal
Vijf kinderen en het Wezen
30 min7-9 jaar
Dit is het begin van het verhaal. Het hele verhaal speelt in de Sonacast-app.
Het verhaal
Introductie: De Magische Zandfee
Stel je voor... je graaft in het zand en plotseling vind je een heel oud, harig wezentje met ogen op steeltjes! Het is de Zandfee, en hij kan al je wensen laten uitkomen. Maar pas op! Want bij Cyril, Anthea, Robert, Jane en de kleine Lammetje, gingen hun wensen vaak helemaal mis. Ga mee op avontuur en ontdek de grappige en gekke dingen die gebeuren als je niet goed nadenkt over wat je wenst!
De Zandgroeve en het Geheime Wezen
Op een zonnige, warme dag waren Cyril, Anthea, Robert, Jane en de kleine Lammetje samen. Waar denk je dat ze waren? Ze waren in een grote, diepe zandgroeve! Het zand was overal, goudgeel en zacht, perfect om in te graven en grote bergen te maken. De kinderen waren druk bezig. Ze groeven en groeven, met schepjes en emmers, alsof ze een schat zochten. Plotseling stuitte Robert, de avontuurlijkste van de broers, op iets hards. Hij riep: "Kijk eens! Wat is dit?" Anthea, die altijd nieuwsgierig was, kwam dichterbij. Ze veegden het zand weg. En daar, diep in de aarde, lag iets heel, héél raars. Het had ogen op steeltjes die keken alsof ze heel lang geslapen hadden. En het had voelsprieten die zachtjes bewogen! Het was de Zandfee! Hij was net ontwaakt uit een lange winterslaap. Zijn lichaam was pluizig en rond, als een harige knuffelspin, maar dan met grappige oortjes. "Hallo!" zei de Zandfee. "Jullie hebben me gevonden!" De kinderen keken elkaar aan. Een sprekend wezen, diep onder het zand! Wat een avontuur!
De Eerste Wensen en Gekke Gevolgen
De Psammead knipperde met zijn grote, kikkerachtige ogen. "Ik ben een Zandwezen," zei het met een raspende stem, "en ik vervul wensen!" De kinderen – Jane, Cyril, Anthea, Robert, en zelfs de baby Lammie – waren sprakeloos. Een wezen dat wensen vervult? Dat hadden ze nog nooit gehoord! "Wensen?" vroeg Robert, altijd de meest praktische. "Echte wensen? Hoeveel?" "Eén per dag, en ze duren tot zonsondergang," antwoordde de Psammead. "Maar pas op! Wensen zijn vaak een beetje... anders dan je denkt." De kinderen overlegden fluisterend. Wat moesten ze wensen? Robert had een idee. "Ik wens," zei hij, "dat we zoveel goudstukken vinden als we kunnen dragen!" En de grond begon te trillen! Pats! Glimmende gouden munten en zilveren dukaten sprongen uit het zand! Ze rolden en glansden, een enorme berg goud! De kinderen juichten! Ze raapten de munten op, stopten hun zakken vol. Maar er was zóveel! Het was veel zwaarder dan ze dachten. Hun zakken scheurden, en de munten vielen er weer uit. Ze konden nauwelijks lopen. De hete zon scheen op het glimmende goud, maar het was onmogelijk mee te nemen. "Och nee," zuchtte Anthea. "Wat nu? Al dit goud laten liggen?" De Psammead grinnikte. "Ik zei het toch? Wensen zijn vaak een beetje anders. Je wilde zoveel goud als je kon dragen. En nu heb je het. Maar dragen betekent ook verder lopen, niet alleen oppakken!" De zon begon onder te gaan. De kinderen keken naar de zware goudhoop. Het was nutteloos! Toen de laatste zonnestraal verdween, begonnen de munten te fonkelen, te vervagen, en toen... waren ze weg! Alsof ze nooit hadden bestaan. De kinderen stonden daar, met lege, gescheurde zakken en veel zand. Het was een gekke les van het Zandwezen. Wensen waren machtig, maar je moest heel goed nadenken over wat je wenste! Ze besloten dat ze de volgende keer veel slimmer zouden zijn. Want morgen was er weer een dag, en dus weer een nieuwe wens!
Vleugels en een Grote Baby
De volgende ochtend, toen de zon vrolijk scheen, herinnerden de kinderen zich hun belofte. Vandaag zouden ze heel goed nadenken! Ze liepen weer naar de zandgroeve. Het Zandwezen lag er, half onder het zand, met zijn ogen dicht. ‘Hallo Psammead!’ riep Cyril. Het wezen gaapte en schudde het zand van zijn snorharen. ‘Wat is het deze keer?’ gromde hij, een beetje mopperig. Jane fluisterde, ‘We willen graag… vleugels!’ Het Zandwezen keek verbaasd. ‘Vleugels? Wat voor vleugels?’ ‘Gewone, grote, sterke vleugels!’ riep Robert, dromend van zweven boven de bomen. En pats! Voor ze het wisten, kriebelde het verschrikkelijk op hun rug. Iets groeide, en toen ontvouwden zich prachtige, stevige vleugels! Glinsterende veren voor Anthea, sterke bruine vleugels voor Robert, vlinderachtige vleugels voor Jane, en zelfs kleine pluizige vleugeltjes voor Lamb. ‘Wauw!’ riepen ze in koor. Ze sloegen voorzichtig met hun vleugels en tilden zichzelf op van de grond! Eerst wat onhandig, dan steeds hoger. Het was een geweldig gevoel! Ze vlogen boven de zandgroeve, boven de bomen, en lachten van plezier. Dit was veel beter dan welke wens dan ook! Ze zagen hun huis als een speelgoedhuisje en de wind woei door hun haar. Maar vliegen is vermoeiend, en landen bleek nog best lastig! Ze botsten hier en daar. Toen de zon zakte, voelden ze weer die kriebel op hun rug. En poef! De vleugels verdwenen. Ze waren weer gewoon kinderen, maar wel met een fantastisch verhaal. De volgende dag waren ze moe, maar nog steeds vol avontuur. Ze gingen weer naar het Zandwezen. ‘We hebben weer een wens!’ zei Anthea vrolijk. ‘Jullie krijgen er ook nooit genoeg van,’ zuchtte het Zandwezen. ‘Wat is het nu?’ Robert keek naar de kleine Lamb, hun babybroertje, die maar niet meespeelde. ‘Ik wou dat Lamb heel snel groot was,’ zei Robert zonder goed na te denken. ‘Gewoon, een beetje ouder. Zodat hij met ons mee kan doen!’ Het Zandwezen rolde met zijn ogen. ‘Groot? Hoe groot? Wees duidelijk!’ Maar het was al te laat. Er klonk een zacht 'woesh' geluid. En toen… gebeurde er iets ongelooflijks. De kleine Lamb begon te groeien. En te groeien! Hij groeide en groeide totdat hij reusachtig groot was! Zijn hoofd raakte bijna het plafond, zijn benen staken door de voordeur en de achterdeur. Het was een gigantische baby! Met een enorme luier en een nog grotere speen. De kinderen keken elkaar met open mond aan. Dit was niet wat ze hadden gewild! Een reusachtige baby was veel erger dan een kleine! Hij huilde harder, veel harder. En toen hij wilde kruipen, kraakten de muren! Alles viel om. Moeder kwam naar beneden en zag de gigantische baby in haar woonkamer. Ze wist even niet wat ze moest doen. De kinderen waren de wanhoop nabij. Ze wensten dat ze nooit hadden gewenst dat hij groot werd. Gelukkig, net toen de zon begon te zakken, voelden ze weer die magische kriebel. En poef! De gigantische baby Lamb kromp weer. Steeds kleiner, totdat hij weer de lieve, kleine baby was die hij altijd was. Hij lag rustig te slapen, en wist van niets. De kinderen haalden opgelucht adem. Wensen waren echt heel gevaarlijk! Je moest zo ongelooflijk goed nadenken. Ze besloten dat ze de volgende keer iets heel anders zouden wensen. Iets dat geen gekke vleugels of gigantische baby's veroorzaakte.
Wilde Indianen en een Kasteel
De volgende ochtend, in de warme zon, zaten de vijf kinderen weer in de zandgroeve. Het Wezen keek slaperig toe. 'Wensen waren gevaarlijk,' dachten ze. 'Je moest er goed over nadenken.' Ze besloten iets heel anders te wensen. Iets zonder gekke vleugels of gigantische baby's. 'Wat zullen we vandaag wensen?' vroeg Anthea. Cyril, de oudste, kraste in het zand. 'Iets groots,' zei hij, 'iets avontuurlijks!' Robert knikte. 'Geen nutteloze spullen of baby's die weg moeten!' Jane, voorzichtig als altijd, vroeg: 'Maar wat dan? Wat is veilig en leuk?' Cyril kreeg een idee. 'Een kasteel!' riep hij. 'Een echt, groot, oud kasteel, met torens en kantelen! Dan kunnen we ridders en jonkvrouwen spelen!' De kinderen waren enthousiast. Het Wezen rekte zich uit. 'Een kasteel?' krasselde het. 'Weten jullie wel hoe groot dat is? Waar moet het komen?' 'Hier!' riep Robert. 'Midden in de zandgroeve!' Het Wezen schudde zijn hoofd. 'Een zandkasteel misschien,' zei het, 'maar een echt kasteel? Dat is van steen en oud. Het kan instorten op zand.' 'Ach, onzin!' zei Cyril. 'Het hoeft maar voor één dag. Doe maar, Wezen. We willen een prachtig, oud kasteel!' Het Wezen zuchtte diep. 'Goed dan,' zei het. 'Wees voorzichtig met wat je wenst. Kastelen brengen soms onverwachte avonturen.' En met een van zand, vervulde het Wezen hun wens. De grond trilde. Waar net nog de zandgroeve was, verscheen iets ongelooflijks. Eerst een toren, toen muren van donkere stenen. Binnen een paar tellen stond daar een enorm, oud kasteel! Het was mysterieus, bedekt met mos en klimop, met afgebroken kantelen en een zware, op een kier staande poort. 'Wauw!' fluisterde Anthea. 'Het is écht!' 'Kom op!' riep Robert, en hij rende als eerste naar binnen. De kinderen stormden de grote binnenplaats op. Ze renden naar de kasteelmuren en keken over de omgeving. 'Dit is fantastisch!' zei Jane. 'Ik ben een prinses!' 'En ik een ridder!' riep Cyril. 'Ik verdedig het kasteel tegen draken!' Ze speelden tikkertje door de donkere gangen en verborgen zich in stoffige kamertjes. De lucht binnen rook oud, naar steen en lang vervlogen tijden. Wat een avontuur! Opeens hoorde Robert een geritsel buiten de poort. 'Hoor eens!' fluisterde hij. De kinderen hielden hun adem in. Cyril gluurde door een spleet. Zijn ogen werden groot. 'Kijk!' zei hij, 'Wilde Indianen!' De anderen keken ook. Ze zagen mensen met kleurrijke doeken. 'Ze komen ons kasteel aanvallen!' riep Robert. 'We moeten het verdedigen!' Ze waren bang, maar opgewonden. 'We verstoppen ons!' fluisterde Anthea. 'En dan... verrassen we ze!' Ze kropen achter de kantelen. Het geritsel kwam dichterbij. Ze hoorden onbekende stemmen. De poort kraakte open. Twee jongens, een meisje en een man kwamen voorzichtig de binnenplaats op. Ze hadden manden bij zich en keken nieuwsgierig rond. Ze zagen er helemaal niet gevaarlijk uit, meer verdwaald. De kinderen keken elkaar aan. Dit waren geen 'wilde Indianen' die een kasteel aanvielen. Dit waren gewoon mensen, misschien wel zigeuners, die hun kampement in de buurt hadden. De man zag Anthea en glimlachte. 'Goeiedag!' zei hij. 'Wat een prachtig oud kasteel!' Cyril stapte naar voren. 'Het is ons kasteel!' zei hij. 'Nou ja, voor vandaag.' De man lachte. 'Mogen we kijken? We zagen dit opeens verschijnen.' De kinderen waren opgelucht. Geen gevecht. Ze lieten de bezoekers het kasteel zien en vertelden over de wens en het Wezen. De man en de kinderen luisterden met grote ogen. Ze deelden bessen. Het was een heel ander soort avontuur, met nieuwe vrienden! De middag vloog voorbij. Toen de zon begon te zakken, voelden de kinderen weer een lichte trilling. De nieuwe vrienden keken verschrikt. Het kasteel begon langzaam, heel langzaam, te verdwijnen. De stenen werden doorschijnend, de muren smolten. 'Het is de wens!' riep Anthea. 'Hij is voorbij!' Binnen een paar minuten was er niets meer dan de lege zandgroeve. 'Ongelooflijk,' fluisterde de man. 'Dat hadden we nooit geloofd als we het niet zelf hadden gezien!' Ze namen afscheid, nog vol verwondering. De vijf kinderen gingen moe, maar voldaan naar huis. 'Misschien zijn wensen niet altijd zo gevaarlijk,' zei Jane, 'als we er maar goed over nadenken.' 'En als we niet meteen bang zijn voor mensen die er anders uitzien,' voegde Anthea eraan toe. Cyril glimlachte. 'Ja, en als we weten dat we een kasteel niet echt kunnen houden.' Ze hadden weer iets geleerd. Wat zou het Wezen hen morgen weer voor verrassingen brengen?
De Bakkerswens en Klein Worden
Na de avonturen van de dag ervoor, werden de kinderen wakker met een knorrende maag. Het was al bijna lunchtijd! Wat zouden ze vandaag eens wensen? Robert dacht hardop na. "Ik wou dat we een gigantisch feestmaal konden hebben," zei hij, "met alles wat lekker is!" Jane knikte enthousiast. "Ja! Met de lekkerste taarten en broodjes!" Anthea vroeg praktisch: "Maar waar halen we dat vandaan, en wie bakt het zo snel?" Cyril stelde voor: "We kunnen het Wezen vragen. Snel, want ik heb honger!" Na hun ontbijt gingen ze snel naar de zandgroeve. Het Wezen zat er al, slaperig. Anthea zei vriendelijk: "Goedemorgen, Wezen." Het Wezen gaapte. "Grmph... wat nu weer?" Cyril legde uit: "We willen een feestmaal van de beste bakker in de wereld: Mr. Blenkinsop!" Het Wezen fronste. "Een feestmaal van de beste bakker... Goed dan. Maar onthoud: wensen hebben gevolgen." Met een zandige plof, klonk de wens vervuld. De kinderen renden terug naar huis. En wat zagen ze in de tuin? Overal lagen taarten, broodjes, koekjes, cakes, sandwiches... Allemaal vers gebakken, nog warm, en prachtig versierd! De appelvlaai glom, de chocoladetaart lachte hen toe. "Wauw!" riep Robert. "Dit is nog beter dan ik had gedacht!" Jane pakte meteen een roombroodje. Cyril keek om zich heen. "Maar... dit is wel heel veel. En het lijkt alsof het allemaal van Mr. Blenkinsop komt. Die heeft vast zijn hele bakkerij leeggehaald!" Even later klonk er kabaal uit het dorp. Een boze stem riep: "Mijn taarten! Waar zijn mijn taarten gebleven? Dit is diefstal!" Het was Mr. Blenkinsop! Hij rende, zijn bakkersmuts scheef, op zoek naar zijn verdwenen lekkernijen. De kinderen kropen snel achter een struik. Ze zagen Mr. Blenkinsop wanhopig langs hun huis rennen, terwijl zijn gebak overal in hun tuin lag. "Oeps," zei Anthea. "Dit is niet goed. Mr. Blenkinsop is verdrietig. En straks komt hij hier kijken!" Wat moesten ze doen? Ze konden al dat eten nooit op. En verstoppen ging ook niet; het lag overal. Jane kreeg een idee. "Ik weet het! We vragen het Wezen om ons heel klein te maken! Zo klein als een muis! Dan kunnen we ons verstoppen en ziet niemand ons met al dit gebak!" Cyril dacht na. "Goed idee, Jane! Dan lijkt al dat eten ook veel minder, en kunnen we rustig bedenken wat we ermee moeten doen." Robert en Anthea waren het eens. Met de Lamb op Anthea's arm, renden ze terug naar de zandgroeve. "Wezen!" riep Cyril. "We hebben een nieuw probleem! We willen heel klein worden! Zo klein als de kleinste bloem!" Het Wezen zuchtte. "Alweer een wens? Goed dan. Zo klein als de kleinste bloem in de tuin. Maar pas op, de wereld is anders als je klein bent." Weer klonk er een zandige plof, iets luider. De wereld om hen heen begon te schudden en te groeien! Of nee, zij werden kleiner! Ze voelden zich krimpen, krimpen, krimpen, totdat de theepot op de tuintafel een gigantisch kasteel leek en rozenblaadjes zo groot waren als dekens. Grasprieten waren hoge bomen, kleine bloemetjes reusachtige parasols. De Lamb, in Anthea's armen, keek vrolijk rond. Voor hem was alles altijd al groot, dus hij merkte weinig verschil. De anderen waren stomverbaasd. "Wauw!" fluisterde Robert. "Kijk die mier! Die is nu groter dan een paard!" Een dikke mestkever kwam langzaam langs gesjokt. Zijn pootjes waren als boomstammen, zijn rugschild leek een gepolijste steen. "Oh, voorzichtig!" riep Jane. "Hij ziet ons bijna niet!" Ze moesten springen en duiken. De tuin, die ze zo goed kenden, was nu een ondoordringbaar oerwoud vol gevaren. Zandkorrels waren rotsblokken, een plasje water een oceaan. Mr. Blenkinsop's stem klonk ver weg, als zacht gefluister. Ze waren veilig... maar ook erg klein en verloren in hun eigen tuin. Anthea hield de Lamb stevig vast, bezorgd. "Hoe komen we hier ooit weer uit?" Cyril keek omhoog naar de gigantische bladeren. "We moeten een plan bedenken. Maar eerst veilig zijn voor al die... beestjes." Het was een vreemd gevoel om zo klein te zijn. De wind voelde als een storm, een vallend blad was gevaarlijk. Ze hadden gedacht dat klein zijn de oplossing was, maar nu hadden ze weer een heleboel nieuwe problemen. Wat een dag... en het was nog maar net begonnen!
De Stille Familie en de Echte Fee
De wind voelde als een storm, een vallend blad was gevaarlijk. Ze hadden gedacht dat klein zijn de oplossing was, maar nu hadden ze weer een heleboel nieuwe problemen. Wat een dag... en het was nog maar net begonnen! Klein zijn was echt niet handig. De weg naar huis, die normaal zo kort was, leek nu een eindeloze reis vol gevaren. Een grasstengel was een boom, een steentje een rotsblok. Ze moesten voorzichtig zijn met elke stap die ze zetten. Cyril, Anthea, Robert, Jane en zelfs de kleine baby, allemaal kropen ze door het hoge gras, speurend naar een pad. Plotseling hoorde Anthea een zacht geritsel. ‘Wat is dat?’ fluisterde ze. Robert keek omhoog. ‘Het lijkt… het lijkt wel een kar!’ Inderdaad, over het pad aan de rand van de zandgroeve, waar ze net vandaan kwamen, rolde een grote, kleurrijke wagen. De wagen was getrokken door een vriendelijk uitziende pony met pluizige manen. En rond de wagen liep een familie. Ze waren heel anders dan de familie die de kinderen kenden. Deze familie sprak niet. Ze bewogen stil, bijna als schaduwen, en keken met heldere, nieuwsgierige ogen rond. Het was de stille familie. Ze zetten hun kamp op, precies aan de rand van de zandgroeve. De kinderen, nog steeds heel erg klein, keken vanuit de bosjes toe. Ze waren zo klein dat niemand ze kon zien. Of toch wel? Een van de familieleden, een meisje met lange, donkere vlechten, liep precies langs de plek waar ze zich schuilhielden. Haar ogen glinsterden. Ze stopte, bukte zich, en keek recht in de bosjes. Toen glimlachte ze. ‘Ze heeft ons gezien!’ fluisterde Jane paniekerig. Cyril schudde zijn hoofd. ‘Nee hoor, dat kan niet. We zijn veel te klein.’ Maar het meisje bleef kijken. En toen, heel voorzichtig, stak ze haar hand uit. Ze raapte iets op van de grond. Het waren Anthea en Robert! Ze had ze opgeraapt, alsof het kleine poppetjes waren. De kinderen waren stomverbaasd. Het meisje had ze echt gezien! En ze had hen, samen met de kleine baby, in een rieten mandje gezet. Ze leek helemaal niet boos of bang. Sterker nog, ze lachte zachtjes en liet het mandje aan haar ouders zien. De ouders, ook zo stil, knikten alleen maar en bekeken de kleine kinderen met verwondering. Ze leken te denken dat de kinderen een soort bijzondere, kleine wezentjes waren die de wind had meegebracht. Misschien wel echte feeën! De kinderen in het mandje voelden zich een beetje gevangen. Ze waren niet blij dat ze zo klein waren en nu door een vreemde familie werden rondgedragen. Ze wilden naar huis! Ze wilden weer groot zijn! Maar hoe? Ze konden de Psammead niet vinden, en ze waren veel te klein om zijn aandacht te trekken. ‘We moeten iets wensen!’ zei Anthea, die de moed erin hield. ‘Maar wat? We kunnen niet zomaar wensen dat we groot worden, want dan zijn we misschien nog steeds bij deze familie.’ Robert knikte. ‘We moeten wensen dat we thuis zijn én groot.’ Cyril dacht diep na. ‘Ja, dat is het! We wensen dat we weer normaal van formaat zijn, en thuis in onze tuin!’ Maar de Psammead was er niet. En de wens wilde niet uitkomen. Ze zaten vast in het mandje, terwijl de stille familie hun kamp opbouwde. De zon begon langzaam onder te gaan en kleurde de lucht oranje en roze. Het werd kouder. De kleine baby begon te huilen, een heel klein piepgeluidje dat niemand leek te horen, behalve zijn broers en zussen. ‘We moeten wensen dat de Psammead ons hoort!’ riep Jane. Dat was een goed idee. Ze wensten heel hard, allemaal tegelijk, dat de Psammead hen zou horen. En opeens, daar was hij! Hij groef zichzelf uit het zand, vlakbij de wagen van de stille familie. Hij zag er een beetje chagrijnig uit, alsof hij net uit zijn middagslaapje was gewekt. ‘Wat is er nu weer?’ gromde hij, zijn ogen knipperend in het ondergaande zonlicht. ‘Jullie hebben me geroepen. Wat wensen jullie?’ De kinderen waren zo blij om hem te zien! ‘Psammead,’ zei Cyril snel, ‘we willen graag dat we weer ons normale formaat hebben, en dat we veilig in onze eigen tuin zijn!’ De Psammead zuchtte diep. ‘Dat is een dubbele wens. Niet netjes. Maar goed, jullie zijn klein en in de problemen. Vooruit dan maar.’ Hij blies zijn borst op, net zoals altijd, en pufte een grote zucht zand. Het zand dwarrelde over de kleine kinderen in het mandje. En toen… voelden ze het. Ze werden groter! Hun kleren werden weer passend. Het mandje werd te klein. Ze voelden de grond onder hun voeten en zagen de familieleden van de stille familie om hen heen. De stille familie schrok! De kleine wezentjes waren plotseling veranderd in grote kinderen! Ze keken met grote ogen naar de broers en zussen. Ze hadden nog nooit zoiets gezien. Eerst waren het kleine feeën, en nu waren het gewone kinderen! Ze waren zo verbaasd dat ze vergaten stil te zijn, en maakten zachtjes geluidjes van verwondering. Maar de wens was nog niet helemaal voorbij. Want plotseling voelde het alsof de hele wereld om hen heen begon te draaien. En toen,, waren ze weg! Ze waren niet meer bij de stille familie, niet meer bij de zandgroeve. Ze waren thuis! Precies in hun eigen tuin, waar de Psammead ze had beloofd. Ze stonden daar, weer normaal van formaat, in hun eigen, veilige tuin. De zon scheen nog steeds, de vogels zongen. Het leek alsof er niets was gebeurd. Maar ze wisten wel beter. Ze keken elkaar aan, hun ogen vol avontuur. Wat een dag! Eerst waren ze klein, toen werden ze gevangen door een stille familie die dacht dat ze feeën waren, en nu waren ze weer thuis. De Psammead was nergens meer te bekennen. Hij had zijn werk gedaan en was vast weer terug in het zand gekropen voor zijn welverdiende rust. De kinderen waren opgelucht. Het avontuur van klein zijn en gevangen worden was voorbij. Maar waren ze nu echt veiliger? Of had deze wens, net als alle andere, ook weer onverwachte gevolgen? Cyril, Anthea, Robert, Jane en de baby, die nu weer lekker op de arm van Anthea lag, hadden weer een lesje geleerd. Wensen was leuk, maar het bracht ook altijd een heleboel gedoe met zich mee. En ze hadden nog zoveel wensen over! Wat zouden ze de volgende keer wensen? Ze durfden er bijna niet meer aan te denken. Maar één ding was zeker: het zou nooit saai zijn met de Psammead in de buurt. En zo ging de dag langzaam over in de avond, en de kinderen gingen naar binnen, vol verhalen en een beetje moe van alle avonturen.
Afscheid van de Zandfee en de Lessen Geleerd
De volgende ochtend, de laatste zondag van hun vakantie, werden de kinderen wakker met een vreemd gevoel. Binnenkort zouden ze naar huis gaan. Wat een zomer hadden ze beleefd, vol avonturen en gekke dingen, allemaal dankzij de Zandfee, de Psammead – een wezen dat eruitzag als een mol met de ogen van een slak en de snorharen van een vleermuis. Cyril, Anthea, Robert, Jane en zelfs de kleine Lambs waren vroeg wakker. Ze fluisterden, hun stemmen zacht en vol verwachting. Wat zouden ze nog kunnen wensen? Maar wensen waren ingewikkeld. Elke wens had wel een gek gevolg gehad, een onverwachte draai. De magie van de Psammead leek altijd een eigen wil te hebben. “Misschien moeten we vandaag eens géén gekke wens doen,” zei Anthea, “Of een hele simpele. Iets wat echt goed is, zonder problemen.” Robert knikte. “Als we maar niet weer per ongeluk iets wensen dat we daarna ongedaan moeten maken! Ik ben moe van al die verrassingen.” Toen de zon hoger klom, liepen ze plechtig naar de zandgroeve. De lucht was fris, de zandgroeve leek vandaag anders. Rustiger. Stilller. Alsof het wist dat er iets belangrijks ging gebeuren. Cyril riep voorzichtig: “Psammead? Ben je er?” Zijn stem klonk bijna als een vraag in de grote, open ruimte. Daar kwam de Psammead tevoorschijn, zich langzaam uit het zand wurmend. Zijn oogjes knipperden slaperig in het zonlicht. Hij rekte zich uit, met een zuchtje. “Goeiemorgen,” zei de Psammead met zijn hese stem, “Wat is het nu weer? Alweer een nieuwe wens? Ik heb de indruk dat jullie nooit iets leren.” De kinderen schrokken een beetje van zijn mopperige, maar vertrouwde toon. “Nee, Psammead,” zei Jane zachtjes. “We… we wilden je iets vragen. Iets heel belangrijks.” De Psammead leunde op één pootje en keek hen afwachtend aan. Zijn harige oren spitsten zich een beetje. Cyril nam het woord. “Onze vakantie is bijna voorbij. We gaan weer naar huis. En we hebben nagedacht over al die wensen die je voor ons hebt vervuld. Ze waren leuk, maar ze zorgden ook voor heel veel gedoe en problemen.” Anthea voegde eraan toe: “We hebben geleerd dat het soms veel fijner is om dingen te hebben waar je echt hard voor werkt. Dat het dan veel meer waard is. Of om gewoon te genieten van wat je al hebt, zonder dat er magie voor nodig is.” Robert keek de Psammead recht aan. “En we hebben ook geleerd dat wensen heel krachtig zijn, en dat je er heel voorzichtig mee moet zijn. Ze kunnen meer veranderen dan je denkt.” De Psammead knikte langzaam, een vreemde uitdrukking op zijn mol-achtige gezicht. “Hm. Dat is al heel wat. Meestal willen mensen alleen maar meer, meer, meer. Het lijkt erop dat jullie misschien toch niet helemaal hopeloos zijn.” “Daarom,” zei Cyril, “hebben we vandaag een hele speciale wens. Niet voor onszelf. Helemaal niet.” De Psammead’s ogen werden groot. “Niet voor jezelf? Dat is nieuw. En een beetje verdacht.” Jane stapte naar voren, haar gezicht stralend. “We wensen dat jij, lieve Psammead, je eigen weg mag gaan. Dat je terug mag naar waar je vandaan komt, naar jouw familie, naar de plek waar jij gelukkig bent. Dat je vrij bent. En dat je nooit meer door mensen gevonden wordt die alleen maar egoïstische wensen doen.” Een diepe stilte viel over de zandgroeve. De wind ruiste zachtjes door de bladeren. De zon scheen warm en helder op het zand. De Psammead keek de kinderen één voor één aan. Zijn ogen, die vaak zo mopperig keken, leken nu een beetje... zacht. Een ontroerde blik. “Jullie... jullie wensen mij geluk? En vrijheid? Dat ik mag gaan?” De kinderen knikten allemaal tegelijk, hun gezichten vol hoop en liefde. “Ja! Dat wensen we!” De Psammead haalde diep adem. Het leek alsof er een zucht van verlichting door zijn harige lijf ging. “Dat... dat is de mooiste wens die ik ooit heb gehoord,” zei hij met een stem die bijna een beetje brak, “Jullie zijn anders dan andere mensen. Ik denk dat ik jullie voor altijd zal herinneren.” En toen, met een laatste, krachtige zwaai van zijn pootjes, begon de Psammead te gloeien. Een zacht, warm licht omhulde hem. De kinderen deinsden een beetje achteruit. Het licht werd feller, de Psammead leek steeds lichter te worden. Zijn contouren vervaagden. Langzaam zakte hij weg in het zand. Niet door zich in te graven, maar alsof hij oploste, als een droom bij het wakker worden. Het licht verdween. En toen was hij weg. Helemaal weg. Alsof hij er nooit was geweest. De kinderen bleven staan, stil en vol ontzag. De zandgroeve was leeg. Alleen de zon scheen nog op de plek waar de Psammead had gezeten, en de wind fluisterde zachtjes. “Hij is weg,” fluisterde Anthea, haar stem dun. “Voorgoed. We hebben hem vrij gemaakt.” Robert voelde een klein prikje van verdriet, maar ook een diep gevoel van rust en blijdschap. “Ja. En dat is goed zo. Dat is de beste wens die we ooit hebben gedaan.” Die dag speelden de kinderen niet meer in de zandgroeve. Ze brachten de rest van hun vakantie door met gewoon spelen, lachen en genieten. Zonder wensen, zonder gekke avonturen. Het was anders, rustiger, maar op een hele goede manier. Ze hadden zoveel geleerd die zomer. Ze hadden geleerd dat dingen die te mooi lijken om waar te zijn, vaak ook zo zijn. Dat je voorzichtig moet zijn met wat je wilt. En dat geluk vaak zit in de kleine dingen, in het samenzijn, in het genieten van de wereld zoals die is, zonder dat er magie aan te pas hoeft te komen. Anthea dacht vaak aan de Psammead. Ze hoopte dat hij nu echt gelukkig was. Ze miste zijn mopperige stem, maar ze wist dat dit het beste was voor hem, en voor hen. De kinderen keerden uiteindelijk naar huis. Ze vertelden hun ouders natuurlijk niet alles. Maar die zomer, die zomer in het oude huis bij de zandgroeve, zou voor altijd een geheim deel van hun hart zijn. Een geheim vol magie, vriendschap en belangrijke lessen. Ze waren een beetje ouder geworden, een beetje wijzer. Ze keken anders naar de wereld. Ze wisten nu dat er bijzondere dingen bestaan, dingen die je niet altijd kunt zien, maar die wel echt zijn. En dat avontuur soms het mooiste is als je het niet dwingt, maar het gewoon laat gebeuren, en er verantwoordelijk mee omgaat. De herinnering aan de Psammead en zijn wonderlijke wensen bleef bij hen, als een zachte gloed die hun gewone leven een beetje helderder maakte. En soms, heel soms, als de wind door de bomen ruiste, leek het net alsof ze een zacht, hees stemmetje hoorden, dat iets zei over zand en wensen en harige pootjes. Maar misschien was dat gewoon de wind. Dit was het verhaal van de vijf kinderen en het Wezen, de Psammead, die hen een zomer vol onvergetelijke avonturen en wijze lessen gaf. Een zomer die ze nooit, nooit zouden vergeten.
Outro
En zo kwam er een eind aan het grote avontuur van de vijf kinderen en het Wezen. Wat ontzettend fijn dat je helemaal tot het einde met ons bent meegereisd! We hopen dat je net zo genoten hebt van dit verhaal als wij. Vond je het spannend? Of moest je erg lachen? Laat het Sonacasts weten wat je ervan vond! En wie weet, misschien bedenk jij zelf wel een volgend magisch verhaal. Blijf dromen en de wereld ontdekken. Tot de volgende keer, dag!
