Verhaal
De reis om de wereld in tachtig dagen
30 min7-9 jaar
Dit is het begin van het verhaal. Het hele verhaal speelt in de Sonacast-app.
Het verhaal
Welkom bij het Grote Avontuur!
Hallo lieve luisteraars! Klaar voor een superleuk avontuur? Stel je voor: een reis rond de héle wereld! Maar niet zomaar een reis. Nee, een race tegen de klok! We gaan mee met meneer Fogg, een heel nette man, en zijn grappige hulpje Passepartout. Ze hebben maar tachtig dagen om overal te komen. Zullen ze het redden? Stap in de trein, klim op de olifant en vaar mee over de wilde zeeën. Dit wordt een reis vol verrassingen en plezier! Ga je mee?
De Grote Weddenschap
Ons avontuur begint bij een bijzondere man in Londen. Hij heet Phileas Fogg. Meneer Fogg was een heer. Hij wist alles over de wereld, maar was zelf nog nooit ver gereisd! Elke dag deed hij precies hetzelfde: ontbijt, krant lezen, en dan naar zijn club. Hij hield van rust en regelmaat, als een klok. Op een dag, in die club, praatte hij met zijn vrienden over reizen. Ze lazen dat je misschien wel de hele wereld rond kon. Maar achttentig dagen? Dat leek iedereen véél te kort! Een van zijn vrienden zei: 'Phileas, dat is toch onmogelijk! De hele wereld rond in maar tachtig dagen?' Maar meneer Fogg zei toen: 'O nee? Ik wed dat het wel kan! Ik wed zelfs al mijn geld!' En zo begon de grote, spannende weddenschap! Zou het hem lukken? De hele wereld rond in slechts tachtig dagen? Dat is sneller dan een vliegende vogel! We zullen zien!
De Start van de Reis en een Verwarde Detective
En weet je wat? Phileas Fogg, die meneer met zijn nette pak, wachtte geen seconde! De weddenschap was net afgesloten, en hop! Daar ging hij al! Hij pakte een kleine koffer in, met alleen een paar schone sokken en zijn tandenborstel. Hij nam zijn nieuwe hulpje mee, een grappige man genaamd Passepartout. Passepartout betekende zoiets als 'overal heen kunnen gaan'. En dat ging hij zeker! Passepartout was een beetje in de war. En weet je wat? Phileas Fogg, die meneer met zijn nette pak, wachtte geen seconde! De weddenschap was net afgesloten, en hop! Daar ging hij al! Hij pakte een kleine koffer in, met alleen een paar schone sokken en zijn tandenborstel. Hij nam zijn nieuwe hulpje mee, een grappige man genaamd Passepartout. Passepartout betekende zoiets als 'overal heen kunnen gaan'. En dat ging hij zeker! Passepartout was een beetje in de war. Pas de dag ervoor had hij kennisgemaakt met deze precieze, kakelverse meneer Fogg, en nu moest hij al met hem mee de wereld rond! Hij had nog niet eens zijn koffer kunnen uitpakken, laat staan de gekke gewoontes van zijn nieuwe baas leren kennen. "Reizen? Om de hele, héle wereld?" mompelde hij tegen zichzelf, terwijl hij achter meneer Fogg aan holde. Fogg liep zo snel, alsof hij haast had om de tijd in te halen. Ze stapten in een grote, zwarte koets die hen met een snelle draf naar het station bracht. De koets wiebelde en waggelde over de hobbelige straten van Londen. Bij het station wachtte een enorme stoomtrein, pfffff-pfffff, met rookpluimen die de lucht in schoten. "Allemaal instappen!" riep een man met een diepe stem. Fogg, kalm als een komkommer, kocht de kaartjes. Passepartout keek om zich heen, zijn ogen zo groot als schoteltjes. Overal mensen, koffers die werden gesjouwd, en het geluid van fluitende stoom. Wat een avontuur! Maar hij voelde ook een klein beetje kriebels in zijn buik. Zouden ze echt de hele wereld over reizen? En wat voor gekke dingen zouden ze onderweg tegenkomen? Zou meneer Fogg hem wel vertellen wat het plan was? Hij zuchtte diep. Dit ging zeker geen gewone baan worden! Maar tegelijk was het ook super spannend.
Een Olifant in India!
Nou, Passepartout had gelijk! Dit was absoluut geen gewone baan. De dagen vlogen voorbij als een sneltrein. Ze reisden razendsnel door verschillende landen. Eerst gingen ze over de blauwe zee naar Egypte, waar de grote piramides stonden. Passepartout keek zijn ogen uit! Daarna ging het verder, steeds sneller en sneller, richting het grote en kleurrijke land India. In India stapten ze in een andere trein. Een lange, glimmende trein die door groene rijstvelden en langs hoge bergen zoemde. Alles ging perfect! Meneer Fogg keek op zijn zakhorloge. 'Precies op schema,' mompelde hij tevreden. Maar toen gebeurde er iets heel onverwachts! De trein stopte. Niet zomaar een stationstop, nee. De machinist stapte uit, keek een beetje sip en zei: 'Meneer, de spoorlijn is hier nog niet af. De sporen houden gewoon op! U kunt niet verder met de trein.' Oh jee! Wat nu? Passepartout keek geschrokken. Zou hun hele avontuur hier al stoppen? Maar meneer Fogg fronste alleen zijn wenkbrauwen, heel even. Hij raakte nooit in paniek. 'Geen probleem,' zei hij kalm. 'Dan vinden we wel een ander vervoersmiddel.' En zo kwamen ze bij een hele lieve man die een prachtige olifant had. Een reusachtig dier met grote, vriendelijke ogen en een lange, zwiepende slurf. 'Dit is Kio,' zei de man. 'Zij kan jullie wel door de jungle dragen.' Kio de olifant was niet zomaar een olifant. Ze was heel slim en heel zachtaardig. Ze knikte zelfs met haar hoofd alsof ze begreep wat meneer Fogg vroeg! Passepartout had nog nooit zo dicht bij zo'n groot dier gestaan. Hij aaide voorzichtig haar gerimpelde huid. Voor een flinke prijs, want zo'n olifant huren is best duur, klommen ze op Kio's rug. Ze zaten in een soort mandje, lekker hoog en veilig. Kio begon te lopen. Stap, stap, stap. De jungle was overal om hen heen. Hoge bomen, overal groene bladeren, en de meest prachtige bloemen die je ooit gezien had! Ze hoorden vreemde geluiden: tjirpende krekels, het gekwetter van kleurrijke vogels, en soms een aap die hoog in de bomen slingerde. Kio wiebelde een beetje heen en weer, maar ze liep heel voorzichtig. Ze wist precies waar ze haar grote poten moest neerzetten om niet over wortels te struikelen. Passepartout keek om zich heen. Het was net alsof ze door een betoverd bos reden! De zon scheen door de bladeren en maakte prachtige patronen op de grond. Hij voelde de wind door zijn haren waaien. Wat een avontuur! Maar meneer Fogg zat heel anders op de rug van Kio. Hij had een kaart opengevouwen en keek steeds op zijn horloge. 'We moeten opschieten, Kio,' zei hij dan zachtjes. 'De tijd tikt door.' Voor hem ging het niet om de mooie bloemen of de gekke apen, maar om de reis, om op tijd te zijn! Passepartout schudde zijn hoofd. Wat was zijn baas toch een bijzondere man. Hij reisde de hele wereld over, maar leek soms wel te vergeten om te genieten van wat er om hem heen gebeurde. Maar ja, door meneer Fogg maakte hij wel dit geweldige avontuur mee. En dat was het waard! Ondertussen, een beetje verderop, was er iemand anders die minder genoot. Detective Fix! Hij had de trein niet genomen, maar was ook op zoek naar een manier om door de jungle te komen. Hij zag meneer Fogg en Passepartout op de olifant. 'Daar gaan ze weer!' mopperde hij. 'Ze zijn zo snel! Ik moet ze in de gaten houden. Ze mogen me niet ontlopen!' Fix dacht nog steeds dat meneer Fogg de bankrover was. En hij wist: als Fogg India uit zou varen, zou het voor hem nog moeilijker worden om hem te arresteren. Hij moest een plan bedenken. Maar hoe? Hij moest zorgen dat ze niet te ver vooruit waren. Kio de olifant liep maar door, met haar grote, zachte stappen. Ze droeg meneer Fogg en Passepartout dwars door de jungle, dichter en dichter bij hun volgende bestemming. Ze waren bijna op de helft van hun reis door India. Wat zouden ze daar nog meer tegenkomen? Zouden ze op tijd zijn? En zou Detective Fix ze ooit vangen? Het avontuur ging verder!
Prinses Aouda en de Zee
Na hun spannende avontuur met de olifant, reden meneer Fogg, Passepartout, Sir Francis en de lieve prinses Aouda snel verder. Het was een lange rit door de jungle, maar Kiouni de olifant was sterk en snel. Ze hobbelden door bossen vol hoge, groene bomen en langs rivieren waar gekke, kleurrijke vissen zwommen. Aouda was eerst een beetje stil en keek voorzichtig om zich heen. Ze had nog nooit zoiets meegemaakt. Maar toen Passepartout haar een grappig verhaal vertelde over een aap die zijn banaan kwijt was en hem probeerde te vinden in de hoed van een toerist, moest ze zachtjes lachen. Meneer Fogg keek even op van zijn boek en glimlachte heel even. Het leek wel alsof een beetje zonnetje in Aouda’s hart ging schijnen. Ze voelde zich een klein beetje veiliger. Het avontuur was nog lang niet voorbij! Ze moesten door! Snel! Snel! Snel! Want de tijd tikte door. Elke minuut telde om de weddenschap te winnen! Ze moesten naar de volgende haven. En dat was Calcutta. Het was nog een lange weg. Maar Kiouni de olifant bracht hen erheen. Hij was zo sterk als honderd paarden! En heel zachtaardig. Hij wiegde hen zachtjes heen en weer. En Aouda viel zelfs even in slaap op zijn rug. Ze droomde over bloemen en vriendelijke gezichten. Eindelijk kwamen ze aan in Calcutta, een stad zo groot en druk dat het voelde alsof duizend mieren door elkaar kropen! Overal waren karretjes getrokken door mensen, toeterende auto's, lachende mensen en gekke, lekkere geuren van kruiden. Er waren ook veel kleurrijke winkeltjes met prachtige stoffen en glimmende sieraden. Ze moesten snel zijn, want hun reis om de wereld ging door en elke minuut telde. Meneer Fogg wist precies wat hij moest doen. Hij zocht meteen naar een groot schip dat hen over de blauwe, glinsterende zee kon brengen. En ja hoor, daar lag de 'Rangoon'! Een prachtig stoomschip! Het had grote schoorstenen waar witte rook uit kwam, als een reusachtige draak die ademde terwijl hij sliep. De boot was enorm en had heel veel ramen, als kleine oogjes die naar de wereld keken. Voor prinses Aouda was de zee een heel nieuw gezicht. Ze had nog nooit zoiets groots en uitgestrekts gezien! De golven dansten zachtjes op en neer, en de zon liet het water glimmen als duizend kleine, fonkelende diamantjes. "Kijk, Passepartout!" fluisterde ze, haar ogen wijd open. "Het water reikt helemaal tot aan de horizon! Waar eindigt het?" Passepartout knikte. "Ja, prinses, en wij gaan eroverheen varen, helemaal naar de volgende plek! Het is als een grote, blauwe weg!" Maar wacht eens even! Wie zag daar stiekem om een hoekje loeren, met een grote hoed op, een donkere jas en een slimme blik in zijn ogen? Ja hoor, het was Detective Fix! Hij dacht nog steeds dat meneer Fogg een dief was en dat hij het geld van de bank had gestolen. Hij volgde hen overal, als een schaduw, en hoopte dat hij hem op de boot kon arresteren. Hij glipte snel aan boord, zonder dat meneer Fogg of Passepartout hem zagen. Ze gingen aan boord van de 'Rangoon'. Binnenin het schip was het warm en de geur van zout water vulde de lucht. Meneer Fogg zocht een rustig plekje, ging kalm zitten en pakte zijn boek. Hij was altijd zo rustig, zelfs midden in een groot avontuur. Passepartout rende vrolijk rond, alles bekijkend. Hij vond het grote stuurrad heel interessant en vroeg de kapitein of hij een keer, heel even maar, mocht helpen sturen. De kapitein lachte en zei: "Misschien later, jonge vriend! Eerst maar eens wennen aan de zee." De 'Rangoon' zette koers, en de reis begon. De golven schommelden het schip zachtjes heen en weer, als een grote, comfortabele wieg. Soms sprongen er vrolijke dolfijnen naast het schip, en dan riep Aouda blij: "Kijk, de vissen dansen in het water!" Passepartout leerde haar hoe je de brutale meeuwen kon lokken met kleine stukjes brood. De meeuwen kwamen dan dichtbij vliegen, 'kraa-kraa-kraa' roepend, en pakten het brood uit hun hand. Aouda vond het geweldig! Prinses Aouda voelde zich steeds fijner bij meneer Fogg en Passepartout. Meneer Fogg was altijd zo netjes en kalm, en Passepartout was zo vrolijk en grappig. Ze miste haar oude leven niet meer zo veel, want ze had nu twee nieuwe, bijzondere vrienden die haar beschermden en haar lieten lachen. Ze speelden vaak spelletjes samen, en Passepartout vertelde de grappigste moppen. Ze voeren dagenlang over de uitgestrekte oceaan. De zon kwam elke ochtend op als een grote, oranje bal uit de zee en ging 's avonds weer onder in de zee, als een deken van roze en paars die over de wereld werd gespreid. Ze keken naar de sterren die hoog aan de hemel twinkelen als duizend kleine lampjes, en luisterden naar de verhalen van de zeelieden over verre landen en grote walvissen. Ze wisten dat ze onderweg waren naar een land genaamd Singapore, waar weer nieuwe avonturen op hen wachtten. Wat zouden ze daar ontdekken? Zouden er rare dieren zijn in de jungle van Singapore? Of misschien wel magische bloemen die licht gaven in het donker? Ze konden bijna niet wachten om het te zien! En Detective Fix? Die zat stiekem ook nog steeds op de 'Rangoon', te wachten op het juiste moment om toe te slaan. Zou het hem lukken?
De Stoomboot en de Grote Golf
Daar gingen ze dan! Meneer Fogg, de dappere Passepartout en de vriendelijke prinses Aouda, samen aan boord van een grote stoomboot genaamd de 'Rangoon'. Deze boot was als een reusachtig drijvend huis, met een schoorsteen die rook pluimde als een kleine wolk, en grote raderen aan de zijkant die het water opspatten. Ze voeren over de glinsterende zee, weg van India, op weg naar een nieuw avontuur in het verre Hong Kong. Hong Kong is een plek waar hoge gebouwen de wolken kussen en de straten vol zijn met vrolijke geluiden en bijzondere geuren. Maar zover waren ze nog niet! Ze moesten eerst de grote, blauwe oceaan oversteken. De zon scheen op het water, en de golven dansten zachtjes om de boot heen. Passepartout stond vaak aan de reling, zijn handen stevig vastgehouden, en keek naar de vissen die soms voorbij zwommen en de meeuwen die boven de boot cirkelden. 'Wat een prachtige wereld,' dacht hij. 'Steeds weer iets nieuws te zien!' Prinses Aouda voelde zich elke dag een beetje beter. Ze was nog nooit op zo'n grote boot geweest. Eerst was ze een beetje stil, maar al snel begon ze te lachen om de grapjes van Passepartout en genoot ze van de frisse zeelucht. Meneer Fogg zat, zoals altijd, heel rustig. Hij las zijn krant, of hij keek naar de horizon, maar hij zag er nooit verveeld uit. Hij wist precies hoeveel tijd ze nog hadden voor ze in Hong Kong zouden aankomen. Elk minuutje telde! Maar, oh jee, weet je nog wie er ook aan boord was? Die slimme detective Fix! Hij sloop over het dek, met zijn ogen als twee kleine glimwormpjes die alles in de gaten hielden. Hij wist zeker dat meneer Fogg de bankovervaller was en hij wachtte op het perfecte moment om hem te arresteren. Hij fluisterde zachtjes tegen zichzelf: 'Wacht maar af, meneer Fogg, ik krijg je wel!' De dagen op zee gingen snel voorbij. De lucht was blauw, het water was kalm en de boot stoof voort. Maar op een ochtend, toen de zon nog maar net aan de hemel verscheen, veranderde alles. De wind begon harder te waaien. Niet zomaar een briesje, maar een brullende wind die aan de zeilen trok en de boot liet schudden. De golven werden hoger en hoger. Eerst waren het kleine heuveltjes van water, maar al snel werden het bergen die de boot optilden en dan weer lieten vallen. Woesh! De 'Rangoon' danste op de golven als een blaadje in een storm. Passepartout hield zich stevig vast aan de reling. Hij was een beetje bang, maar ook heel nieuwsgierig. De prinses Aouda hield haar ogen dicht en kneep in de hand van meneer Fogg, die nog steeds heel rustig was. De kapitein, een man met een baard zo wild als de zee zelf, stond aan het roer en riep bevelen. 'Houd vast!' en 'Pas op!' klonk het over het dek. En toen gebeurde het. Een écht grote golf! Hij was zo hoog als een huis, en hij kwam recht op de 'Rangoon' af. De golf tilde de hele boot op, hoger en hoger, totdat het leek alsof ze de wolken konden aanraken. En toen... boem! De golf sloeg over het dek heen. Water spoot overal, als een reusachtige douche. Iedereen was nat, maar gelukkig was iedereen veilig. De boot schudde, maar hield stand. De kapitein lachte. 'Zo! Die hebben we gehad!' De 'Rangoon' voer verder. De storm ging langzaam liggen en de zon begon weer te schijnen. De zee werd weer rustig en de golven dansten weer zachtjes. Passepartout schudde zijn hoofd. 'Wat een avontuur!' zei hij. 'Nooit gedacht dat ik zoiets zou meemaken!' En zo, na nog een paar dagen varen, kwam de grote stoomboot de haven van Hong Kong binnenvaren. Het was een drukte van jewelste! Overal lagen boten, groot en klein, en mensen renden heen en weer. Meneer Fogg keek op zijn horloge. Ze waren op tijd! Ze stapten van boord, klaar voor het volgende deel van hun reis. Maar Fix, de detective, die was er natuurlijk ook. Hij glipte van de boot, zijn ogen nog steeds op meneer Fogg gericht. Wat zou er nu gaan gebeuren in het bruisende Hong Kong?
Wilde Westen Avonturen
Na alle avonturen in Hong Kong, waar detective Fix nog steeds stiekem achter hen aan glipte, was het tijd voor het volgende grote avontuur! Meneer Fogg, prinses Aouda en de altijd vrolijke Passepartout stapten op een reusachtig, snel schip. Dit schip was als een drijvende stad op het water, en het zou hen helemaal over de oceaan brengen, helemaal naar een nieuw land: Amerika! De golven dansten om het schip heen en de zeemeeuwen zongen hun liedjes in de lucht. Aouda keek uit over het water en zag soms speelse dolfijnen die hoog uit het water sprongen, alsof ze wilden zwaaien. Passepartout zong vrolijke liedjes en hielp de kok met het schillen van aardappels, maar altijd hield hij zijn ogen open voor nieuwe, spannende dingen. Meneer Fogg zat rustig in zijn stoel, lezend in zijn boek en af en toe op zijn horloge kijkend. Tik-tak, tik-tak, de tijd vloog voorbij! Na alle avonturen in Hong Kong, waar detective Fix nog steeds stiekem achter hen aan glipte, was het tijd voor het volgende grote avontuur! Meneer Fogg, prinses Aouda en de altijd vrolijke Passepartout stapten op een reusachtig, snel schip. Dit schip was als een drijvende stad op het water, en het zou hen helemaal over de oceaan brengen, helemaal naar een nieuw land: Amerika! De golven dansten om het schip heen en de zeemeeuwen zongen hun liedjes in de lucht. Aouda keek uit over het water en zag soms speelse dolfijnen die hoog uit het water sprongen, alsof ze wilden zwaaien. Passepartout zong vrolijke liedjes en hielp de kok met het schillen van aardappels, maar altijd hield hij zijn ogen open voor nieuwe, spannende dingen. Meneer Fogg zat rustig in zijn stoel, lezend in zijn boek en af en toe op zijn horloge kijkend. Tik-tak, tik-tak, de tijd vloog voorbij! Na vele dagen en nachten op zee dook er op een ochtend iets nieuws op aan de horizon. Eerst een klein stipje, toen steeds groter en groter. Amerika! Het schip gleed langzaam een reusachtige haven binnen, waar de lucht zoemde van het geluid van drukte. Grote gebouwen reikten wel tot aan de wolken, en overal reden paard en wagen, en zelfs de eerste gekke auto’s toeterden vrolijk. Passepartout sprong op en neer en wees naar alles wat hij zag. “Kijk, meneer Fogg! Daar! En daar!” riep hij, zijn ogen wijd open van verbazing. Aouda glimlachte, haar hand in die van meneer Fogg, terwijl ze de levendige bedrijvigheid om hen heen in zich opnam. Zelfs meneer Fogg, hoewel hij zijn kalmte bewaarde, keek met een lichte glinstering in zijn ogen naar het nieuwe land. Toen ze van boord gingen, voelde de vaste grond onder hun voeten een beetje gek na al die dagen op de golven. De geuren waren anders dan in Hong Kong of op zee – een mix van verse broden, roet en verre bloemen. “Wat een drukte, wat een leven!” zei Passepartout, terwijl hij zijn kleine reistas stevig vasthield. Ze moesten snel verder, want meneer Fogg had geen tijd te verliezen. De volgende etappe van hun wereldreis was dwars door Amerika, helemaal van de ene kust naar de andere. Hoe zouden ze dat doen? Met een trein natuurlijk! Een reusachtige, ijzeren slang die door het land zou glijden. Bij het treinstation stond een hele lange trein te wachten. De locomotief pufte en stoomde. “Tsjoek-tsjoek, tsjoek-tsjoek!” klonk het, terwijl dikke witte rookpluimen de lucht in schoten. Binnen was het knus en warm. Ze vonden een fijne coupé met zachte stoelen en grote ramen. Passepartout zat al klaar met zijn neus tegen het raam gedrukt, terwijl Aouda naast hem ging zitten. Meneer Fogg haalde zijn reisgids tevoorschijn en begon te lezen. Met een zachte schok begon de trein te rijden. Eerst langzaam, toen sneller en sneller, de stad uit. De huizen werden kleiner, de straten leger, en al snel zagen ze alleen nog maar groene velden en bossen voorbijflitsen. De dagen op de trein waren een groot avontuur op zich. Het landschap veranderde met elk uur. Eerst waren er de eindeloze groene weiden, waar schapen graasden als kleine witte wolkjes. Daarna kwamen de bossen, zo dicht en donker dat het leek alsof de bomen de trein wilden omhelzen. Aouda keek met grote ogen naar buiten. Ze zag herten die snel wegrenden en soms zelfs een glimp van een vosje met een pluizige staart. Passepartout rende vaak door de gangpaden van de trein, van het ene raam naar het andere, om niets te missen. Hij ontdekte zelfs een speciale wagon waar ze heerlijke maaltijden serveerden. “Wat een feest!” riep hij, terwijl hij genoot van een grote pannenkoek. Naarmate de trein verder naar het westen trok, werd het landschap wilder en ruiger. De zachte heuvels maakten plaats voor uitgestrekte, gele vlaktes, zo groot dat je de horizon nergens kon zien. En toen, heel ver weg, zagen ze iets bewegen. Eerst een paar stipjes, toen steeds meer. Het waren grote, harige dieren met gebogen hoorns. “Bizons!” fluisterde een andere reiziger. “De koningen van de prairies!” De trein moest zelfs even langzamer rijden om een enorme kudde bizons over te laten steken. De grond trilde onder het geluid van hun hoeven. Aouda hield haar adem in, zo indrukwekkend was het. Meneer Fogg knikte goedkeurend. Zelfs Passepartout was even stil van deze wilde schoonheid. Maar niet alles was rustig. Soms stopte de trein bij kleine, stoffige stadjes die zo uit een cowboyfilm leken te komen, met houten saloons en paarden die vastgebonden stonden aan palen. En weet je wie er ook steeds rondhing? Detective Fix! Hij stapte onopgemerkt uit wanneer zij dat deden, verstopte zich achter een waterkar of een stapel hout, en hield hen goed in de gaten. Hij dacht nog steeds dat meneer Fogg een dief was! Maar onze helden hadden niets door, te druk als ze waren met de wonderen van het Wilde Westen. De trein denderde voort, dwars door bergen en woestijnen, langs brede rivieren en onder een enorme, blauwe lucht. Elke dag bracht nieuwe ontdekkingen en steeds meer het gevoel van echte ‘Wilde Westen Avonturen’. De klok van meneer Fogg tikte rustig door, maar het was duidelijk: Amerika zou hen nog veel meer verrassingen brengen. En de grootste avonturen moesten nog beginnen!
De Laatste Sprint naar Huis
De trein kwam eindelijk piepend en zuchtend tot stilstand in het drukke, bruisende New York! Overal waren hoge gebouwen, gele taxi's en mensen die haastig heen en weer liepen. Het was een stad vol leven, heel anders dan de rustige plekken waar ze vandaan kwamen. "Poeh! We zijn er!" riep Passepartout, terwijl hij uit het raam keek. Prinses Aouda glimlachte. Meneer Fogg keek op zijn klok, zoals altijd. "Snel, we moeten naar de haven! De stoomboot naar Liverpool wacht niet," zei hij. Maar toen ze bij de kade aankwamen, sloeg de schrik hen om het hart. De grote stoomboot, de China, lag er niet meer! Een havenarbeider schudde zijn hoofd. "Die is net een uur geleden vertrokken, meneer. Er is geen andere boot die kant op voor een week." Een week! Dat was veel te lang! De weddenschap zou verloren zijn! Meneer Fogg bleef rustig, maar je kon zien dat hij diep nadacht. Zijn wenkbrauwen waren een beetje gefronst. "Geen probleem," zei hij kalm. "Dan zoeken we een ander schip." Maar er was geen ander groot schip. Wat nu? Plotseling zag meneer Fogg een kleine, stoere schoener liggen, de Henrietta. Het was een vrachtschip, niet bedoeld voor passagiers, maar het zag er sterk uit. Hij liep erheen en sprak met de kapitein, een norse man met een baard genaamd kapitein Speedy. "Ik wil uw schip kopen, kapitein!" zei meneer Fogg. Kapitein Speedy staarde hem aan. "Mijn schip? De Henrietta? Waarvoor dan?" Meneer Fogg legde uit dat hij naar Liverpool moest en geen tijd te verliezen had. Kapitein Speedy schudde zijn hoofd. "Nee, nee, dat kan niet. Ik heb een lading hout die ik moet afleveren." Maar meneer Fogg bood hem zoveel geld aan, zóveel geld, dat de kapitein uiteindelijk 'ja' zei. Hij had nog nooit zoveel geld gezien! Dus, meneer Fogg, Passepartout en prinses Aouda stapten aan boord van de Henrietta. Meneer Fix, die hen natuurlijk overal volgde, was ook meegekomen. Kapitein Speedy was nu de passagier op zijn eigen schip, en meneer Fogg was de nieuwe kapitein! Hij gaf direct orders: "Volle kracht vooruit! We moeten sneller!" Maar de Henrietta was geen snelle stoomboot. Ze was een zeilschip met een kleine motor. De kolen raakten snel op. Meneer Fogg nam een drastisch besluit. "Kapitein Speedy," zei hij, "wij moeten sneller. Ik wil dat u het hout van uw schip verbrandt. En de masten! Alles wat kan branden! We hebben brandstof nodig!" Kapitein Speedy schreeuwde het uit. "Mijn schip! U maakt mijn schip kapot! Dat kan ik niet doen!" Maar meneer Fogg bleef kalm en bood hem nog meer geld aan voor de schade. Passepartout pakte een bijl en begon de masten en de houten dekken in stukken te hakken. Het leek wel een grote, drijvende open haard! Rook pluimde uit de schoorsteen en het schip ging steeds sneller en sneller over de golven. De dagen vlogen voorbij. De wind gierde om de Henrietta heen en de golven klotsten tegen de zijkant. Het schip was nu bijna kaal, alleen de romp was over. Ze hadden bijna alle brandstof opgemaakt, maar ze waren dicht bij Ierland, het eerste stukje Europa! Toen ze daar aankwamen, was er net geen boot meer naar Liverpool. Weer een tegenslag! Ze huurden een supersnelle trein en raceten naar de kust. Daar vonden ze een klein scheepje en staken ze over naar Engeland. Eindelijk! Engelse grond! Maar toen ze van boord stapten, gebeurde er iets verschrikkelijks. Meneer Fix, de detective, kwam op meneer Fogg af en legde een hand op zijn schouder. "Phileas Fogg," zei meneer Fix, "ik arresteer u! U bent de bankrover!" Meneer Fogg stond stil. Aouda en Passepartout waren geschokt. Dit was het einde! Ze hadden bijna gewonnen, en nu dit! Ze brachten meneer Fogg naar een cel. Het leek erop dat alles verloren was. De weddenschap, hun reis, de vrijheid van meneer Fogg... Maar toen, ongeveer een uur later, kwam meneer Fix naar de cel gerend. "Meneer Fogg! Het spijt me zo! U bent vrij! De echte bankrover is gevonden! Hij is twee dagen geleden al gepakt in Edinburgh! Ik heb een grote fout gemaakt!" Meneer Fogg was onschuldig! Hij kon weer vrij zijn! Maar de tijd was bijna op! Het was zaterdag, en ze moesten om kwart voor negen 's avonds bij de Reform Club in Londen zijn. Ze hadden nog maar heel weinig tijd! Ze sprong in een koets en de paarden renden zo snel als ze konden door de drukke straten van Londen. De klok tikte door! Het leek onmogelijk! Toen ze bij het huis van meneer Fogg aankwamen, waren ze helemaal uitgeput. Het was vijf minuten voor negen. Te laat! De weddenschap was verloren. Meneer Fogg had zijn hele fortuin verloren. Passepartout en Aouda keken elkaar bedroefd aan. Aouda pakte de hand van meneer Fogg. Ze vonden het zo erg voor hem. Passepartout voelde zich vreselijk. Het was zijn fout dat ze vertraging hadden opgelopen. Hij keek naar zijn horloge, een horloge dat hij altijd gelijk zette met de plaatselijke tijd. En toen keek hij naar de kalender. "Meneer Fogg!" riep hij. "U heeft zich vergist! Het is geen zaterdag! Het is nog maar vrijdag! We zijn een dag te vroeg!" Wat?! Toen ze naar het oosten reisden, over de wereld, waren ze elke keer een klein beetje tijd kwijtgeraakt. Maar toen ze de internationale datumgrens overstaken, wonnen ze een hele dag! Ze hadden helemaal niet zo'n haast hoeven te maken! Ze waren een dag voor op schema! De weddenschap was nog niet verloren! Meneer Fogg, die altijd zo kalm was, sprong op! Hij rende de straat op, zo snel als zijn benen hem konden dragen. Passepartout en Aouda renden achter hem aan. Ze sprintten naar de Reform Club. De klok van de club sloeg al kwart voor negen! Meneer Fogg stormde de club binnen. Hij was net op tijd! Hij had de weddenschap gewonnen! Hij had de reis om de wereld in tachtig dagen voltooid!
Tot de Volgende Keer!
En zo kwam een einde aan ons geweldige avontuur! Wat een spannende reis hebben we samen gemaakt, helemaal rond de wereld in tachtig dagen! Ik hoop dat je net zo veel genoten hebt als ik. Misschien kun jij nu wel je eigen, magische avontuur bedenken? Een reis door je eigen achtertuin, of zelfs naar de glinsterende maan! Laat Sonacasts weten als je feedback hebt, dan kunnen we nog meer mooie verhalen maken. Bedankt voor het luisteren, lieve vriend! Tot de volgende keer, dag!
