Verhaal
Pollyanna
30 min7-9 jaar
Dit is het begin van het verhaal. Het hele verhaal speelt in de Sonacast-app.
Het verhaal
Introductie
Wat als je altijd iets fijns kunt vinden, zelfs als het lijkt alsof alles misgaat? Een klein meisje genaamd Pollyanna ontdekte een geheim dat haar hielp om in elke situatie een zonnestraaltje te zien. Dit geheim noemde ze het 'Blije Spel'. Ze verloor haar ouders, moest bij een strenge tante wonen, maar haar hart bleef vol vreugde. Ben je klaar om mee te spelen? Luister mee naar het verhaal van Pollyanna en ontdek hoe één vrolijk meisje een hele stad kon veranderen, gewoon door te zoeken naar iets om blij mee te zijn.
Het Blije Spel Begint
Het Blije Spel, dat was een geheim tussen Pollyanna en haar papa. Je moest altijd proberen iets te vinden om blij mee te zijn, wat er ook gebeurde. Klinkt dat niet een beetje gek? Bijvoorbeeld, stel je voor, je krijgt een cadeautje. Maar het is geen speelgoed, het zijn krukken! Veel kindjes zouden dan misschien een beetje sip zijn. Maar Pollyanna's papa zei: "Dan ben je blij dat je ze niet nodig hebt!" Zie je? Er is altijd wel iets! Zelfs als het eerst niet zo lijkt. Nu haar mama en papa er niet meer waren, moest Pollyanna verhuizen. Ze ging wonen bij haar tante Polly. Tante Polly woonde in een heel groot huis, maar ze was wel een beetje streng. Ze lachte niet vaak en hield niet van gekke spelletjes. Maar Pollyanna nam haar 'Blije Spel' mee, overal naartoe. Ze dacht: misschien kan ik tante Polly ook leren om blij te zijn!
Een Kamer met een Geheim
Toen Pollyanna bij tante Polly aankwam, was het huis heel erg stil. Geen lachende papa, geen vrolijke liedjes meer. Tante Polly bracht Pollyanna naar haar kamer, helemaal bovenin het huis. Het was een zolderkamer. En weet je wat? Het was een beetje een gekke kamer. Er hing geen enkel schilderij aan de muur. Er lag geen zacht tapijt op de grond, alleen een koude, houten vloer. En er waren geen leuke gordijnen voor het raam, alleen maar kale ramen. Een beetje kaal, vond je niet? Tante Polly keek Pollyanna aan, een beetje streng. 'Dit is jouw kamer,' zei ze. 'Je hebt geluk dat je een kamer voor jezelf hebt.' De meeste kinderen zouden misschien een beetje verdrietig zijn geworden. Geen mooie gordijnen? Geen zacht kleed om op te spelen? Maar Pollyanna? Zij keek uit het raam. En wat zag ze daar? De mooiste bomen met groene blaadjes! En daarboven een grote, blauwe lucht! Ze zag zelfs een klein vogeltje vliegen, hoog in de lucht. 'Oh, tante Polly!' riep Pollyanna. 'Wat ben ik blij!' Tante Polly fronste haar wenkbrauwen. 'Blij? Waarmee dan?' vroeg ze, een beetje verbaasd. 'Nou,' zei Pollyanna, 'ik ben blij dat er geen gordijnen zijn! Want nu kan ik de prachtige bomen en de blauwe lucht zien vanuit mijn bed! En als het regent, kan ik de druppels horen tikken. Dat is toch veel fijner dan tegen saaie gordijnen aankijken?' Tante Polly zei niets. Ze schudde een beetje haar hoofd. Ze begreep het niet helemaal. Maar Pollyanna glimlachte. Ze had weer iets gevonden om blij mee te zijn. En zo werd die zolderkamer, die eerst een beetje kaal leek, een kamer vol geheimen en blije gedachten. Een plek waar Pollyanna elke ochtend de zon kon begroeten en elke avond de sterren kon tellen. Zonder gordijnen! Dat was haar kleine, blije geheim.
Nieuwe Vrienden in Harrington
Pollyanna werd elke ochtend wakker en keek uit het raam van haar gezellige zolderkamer. De zon scheen altijd voor haar, dacht ze, en ze wilde die blijdschap delen met iedereen in Harrington. Ze wist zeker dat iedereen iets kon vinden om blij mee te zijn. Ze moest het alleen maar zien te vinden. En zo begon ze aan haar avontuur: blije vrienden maken. De eerste persoon die ze elke dag tegenkwam, was Nancy, de dienstmeid. Nancy was aardig, maar vaak vermoeid, overstelpt door de vele klusjes. Het leek alsof Nancy de blije dingen even vergeten was. "Goedemorgen, Nancy!" riep Pollyanna vrolijk, "Wat fijn dat je er bent! Het is zo'n prachtige dag, hè? Kijk eens hoe de zon op de keukenvloer danst!" Nancy keek verbaasd op. "Och, Pollyanna," zei ze dan, "elke dag is weer een dag. Er is altijd zoveel te doen en de dagen vliegen voorbij." "Maar is het niet fijn," zei Pollyanna, "dat je de kracht hebt om al die dingen te doen? En dat je de zon kunt zien dansen terwijl je de vloer veegt? Dat maakt het toch een stukje fijner!" Nancy moest dan glimlachen. Pollyanna's blije spel plantte al stiekem kleine zaadjes van blijdschap in Nancy's vermoeide hart. Op een dag zag Pollyanna Meneer Pendergast in de tuin, nors kijkend. Hij klaagde over alles: het weer, zijn been, zijn kat. "Dag, meneer!" zei Pollyanna, "Wat een mooie bloemen heeft u toch! Ruikt u eens hoe lekker ze ruiken!" Meneer Pendergast gromde. "Mooi? Mijn rug doet pijn van het bukken. En mijn been! Als ik die niet gebroken had, kon ik werken." Pollyanna dacht even na. "Ooh, maar dat is toch wel blij," zei ze toen. "Blij? Wat is er nu blij aan een gebroken been?" vroeg hij. "Nou," legde Pollyanna uit, "je bent blij dat je nog twee goede benen hebt! En dat de dokter je gebroken been kan maken! En dat je een kruk hebt om je te helpen. En je kunt nu mooi de tijd nemen om naar de wolkjes te kijken!" Meneer Pendergast schudde zijn hoofd, maar er ontsnapte toch een klein lachje. Een wolkje leek wel op een konijn! Pollyanna maakte ook kennis met Tom, de tuinman. Tom was een grote, sterke man met vriendelijke ogen, die liefdevol met de bloemen praatte. "Heeft u al gezien, meneer Tom," zei Pollyanna, "hoe de vlinders dansen tussen de rozen? En de bijtjes zoemen zo'n mooi liedje!" Tom knikte. "Dat is waar, meisje. De natuur is mooi." "En bent u niet blij," vroeg Pollyanna, "dat u elke dag buiten mag zijn, tussen al dat moois? En dat u de bloemen helpt groeien? Zonder u zouden er geen vlinders zijn om te dansen!" Tom glimlachte breed. Pollyanna's woorden waren als zonnestraaltjes die zijn ziel verwarmden. De grootste uitdaging was mevrouw Snow, een buurvrouw die altijd ziek was en in een donkere kamer lag. Ze klaagde over alles. Pollyanna ging op bezoek met tante Polly. "Goedendag, mevrouw Snow," fluisterde Pollyanna. "Het is zo'n prachtige dag buiten, de vogels zingen! En de lucht is zo fris!" Mevrouw Snow zuchtte. "Wat heb ik daar nu aan? Ik lig hier maar te liggen. Mijn hoofd doet zo'n pijn." Pollyanna dacht even na. "Maar... bent u niet blij dat u niet doof bent? Dan zou u de vogels helemaal niet kunnen horen. En bent u niet blij dat u een zacht bed heeft? En uw deken is zo lekker warm!" Mevrouw Snow keek op. Het zette haar aan het denken. Misschien was haar deken inderdaad heel zacht. Pollyanna's kleine opmerkingen waren als kleine lichtpuntjes. Zonder dat ze het wisten, begonnen de mensen om haar heen ook te zoeken naar de blije dingen. Want als Pollyanna blij kon zijn met een gebroken been, dan konden zij dat ook. En zo, heel langzaam, veranderde het stadje, in een plek waar het blije spel steeds meer werd gespeeld.
Harten Smelten met een Lach
Pollyanna wist zelf niet eens hoe bijzonder haar spel was, maar overal waar ze kwam, liet ze kleine zonnestraaltjes achter. Tante Polly, die eerst zo streng was, begon heel soms een klein beetje te glimlachen. Als Pollyanna vrolijk zong tijdens het afwassen, merkte tante Polly dat haar eigen schouders een beetje zakten. Ze zei dan nog steeds "Pollyanna, minder lawaai!", maar haar stem klonk niet meer zo hard als eerst. Het was alsof Pollyanna's blijde geluid een beetje van de stugge muren rondom tante Polly's hart deed smelten. De dorpsbewoners, die eerst zo druk waren met hun eigen zorgen, keken nu vaker op als Pollyanna langs huppelde. Ze zagen haar met een vriendelijk knikje, of hoorden haar een vrolijk liedje neuriën. Het leek wel of Pollyanna een toverstokje had, eentje die niet glom van glitter, maar van blijde gedachten! Op een dag, toen Pollyanna door de straten van Harrington liep, zag ze een heel groot huis. Het huis stond een beetje ver weg, op een heuvel, en het zag er een beetje donker en stil uit. Dit was het huis van meneer Pendleton. Iedereen in het dorp wist dat meneer Pendleton een hele rijke, maar ook een hele knorrige man was. Hij glimlachte nooit, en zijn wenkbrauwen stonden altijd een beetje boos. De kinderen durfden nooit dichtbij zijn huis te komen, bang voor zijn strenge blik. Maar Pollyanna was niet bang. Pollyanna zag alleen maar een huis waar misschien nog geen blij spel was gespeeld. "Misschien is meneer Pendleton vergeten hoe hij blij kan zijn," dacht ze. En omdat Pollyanna dacht dat iedereen het blijde spel moest leren, besloot ze hem een bezoekje te brengen. "Goedemorgen, meneer Pendleton!" zei Pollyanna op een dag toen ze dapper op zijn grote, zware deur klopte. De deur ging langzaam open, en daar stond hij. Meneer Pendleton, met zijn grijze baard en zijn fronsende gezicht. Hij keek Pollyanna aan alsof ze een klein eekhoorntje was dat per ongeluk in zijn huis was verdwaald. "Wat wil jij hier, kind?" vroeg meneer Pendleton, zijn stem klonk als ritselende herfstbladeren. "Ik kom u bezoeken!" zei Pollyanna stralend. "Ik dacht dat u misschien een beetje eenzaam was hier, in zo'n groot huis, helemaal alleen." Meneer Pendleton keek verrast. Niemand had hem ooit verteld dat hij eenzaam zou kunnen zijn. Hij knorde een beetje, maar liet haar toch binnen. Pollyanna keek om zich heen. Het huis was heel mooi, met veel grote meubels en schilderijen, maar het was ook heel stil. Té stil. Geen vrolijke bloemen, geen spelletjes op tafel, geen boeken met vrolijke plaatjes. "Nou," zei Pollyanna, "u hebt wel een heleboel mooie dingen hier. Wat fijn dat u niet in een klein huisje hoeft te wonen, waar u zich zou vervelen." Meneer Pendleton zuchtte. "Ik verveel me hier juist de hele dag, kind. Er is niets leuks te doen." "Maar u hebt toch al die mooie boeken?" vroeg Pollyanna, wijzend naar een grote boekenkast. "En u kunt naar buiten kijken, naar de bomen en de vogels. Wat een uitzicht heeft u!" "En weet u wat nog fijner is?" vroeg Pollyanna. "U hoeft de hele dag geen ruzie te maken met vervelende kindertjes! Dat is toch blij zijn?" Meneer Pendleton had nog nooit op die manier naar zijn eenzaamheid gekeken. Hij had altijd gedacht dat het zielig was om alleen te zijn. Maar Pollyanna liet hem zien dat er altijd iets was om blij mee te zijn. Zelfs als je alleen was, kon je blij zijn dat je rust had, of dat je mooie boeken kon lezen, of dat je een prachtig uitzicht had. Vanaf die dag kwam Pollyanna vaker langs bij meneer Pendleton. Ze vertelde hem over het blijde spel, en liet hem zoeken naar kleine dingen om blij mee te zijn. Eerst was hij nog steeds knorrig, maar langzaam, heel langzaam, begon er iets te veranderen. De rimpels rond zijn ogen werden een beetje minder diep, en soms, heel soms, verscheen er een heel klein glimlachje op zijn mond als Pollyanna weer eens iets geks en vrolijks had bedacht om blij mee te zijn. Het was alsof Pollyanna's lach en haar vrolijke woorden kleine druppeltjes water waren die op een harde steen vielen. Eerst gebeurde er niets, maar na heel veel druppeltjes begon de steen te slijten, en werd hij zachter. Zo smolt ook het hart van meneer Pendleton een beetje. Hij begon zelfs zijn bediende, Nancy, vriendelijker te behandelen. Hij vroeg haar hoe haar dag was, iets wat hij nog nooit had gedaan! En zo verspreidde het blijde spel zich door Harrington. Van tante Polly's huis tot aan het grote, stille huis van meneer Pendleton. Overal waar Pollyanna kwam, liet ze een spoor van blijdschap achter. Mensen begonnen elkaar te groeten met een glimlach, en zochten vaker naar de zonnige kant van de dingen. Het leek wel of het hele dorp langzaam in een warmere, vrolijkere plek veranderde. En dat, allemaal dankzij een klein meisje met een heel groot, blij hart. Het was echt een wonder!
Een Zonnetje in Elk Huis
Ja, het was echt een wonder, en Pollyanna merkte het zelf ook. Overal waar ze kwam, bloeide er een klein stukje blijdschap op. Ze was als een klein zonnetje dat door de straten van Harrington liep, en overal waar haar lichte stappen kwamen, werd het een beetje lichter. Haar 'blije spel' was niet alleen voor haarzelf, oh nee! Het was voor iedereen, en dat maakte het nog veel specialer. Herinner je je nog die knorrige meneer Pendleton? De man die in dat grote, stille huis woonde, en nooit lachte? Nou, zelfs zijn hart begon langzaam te ontdooien door de warmte van Pollyanna's zonnetje. Pollyanna was niet bang voor hem. Sterker nog, ze vond het een uitdaging om hem ook blij te maken. Vaak zag ze hem zitten, heel alleen, en dan zwaaide ze vrolijk. Soms deed ze alsof zijn grote, lege tuin een magisch bos was en speelde ze daar. Ze wist dat hij haar zag, vanuit zijn raam. Op een dag, toen Pollyanna met haar popje over het pad liep, zag ze meneer Pendleton voor zijn huis staan. Hij keek heel sip. Pollyanna bedacht snel een plannetje. Ze holde naar hem toe, haar vlechtjes dansten vrolijk heen en weer. 'Goedemorgen, meneer Pendleton!' riep ze, haar stem zo helder als een klokje. 'Wat een prachtige dag is het vandaag, vindt u niet?' Meneer Pendleton gromde iets, wat waarschijnlijk 'ja' of 'nee' had kunnen zijn, maar het klonk meer als een brombeer. 'Ik ben blij dat u buiten bent,' zei Pollyanna. 'Ik was zo bang dat u alleen binnen zat, en dan kunt u de mooie vogels niet horen zingen. Ik ben zo blij dat u naar buiten bent gekomen, zodat u kunt genieten van de zon!' Meneer Pendleton keek haar verbaasd aan. Niemand had ooit tegen hem gesproken op zo'n blije manier, alsof hij een cadeau was dat uitgepakt moest worden. 'Wat... wat bedoel je?' vroeg hij. Pollyanna glimlachte breed. 'Nou, als je binnen zit, zie je alleen de muren, maar buiten! Daar zie je de blauwe lucht, en de bloemen, en soms een vlinder! En u bent toch zo blij dat u geen regenjas aan hoeft vandaag?' Ze keek hem aan met haar grote, eerlijke ogen. Die avond, toen Pollyanna weer thuiskwam bij tante Polly, vertelde ze alles. 'Tante, ik denk dat meneer Pendleton ook een beetje het blije spel heeft gespeeld vandaag! Hij gromde niet zo hard als anders!' Tante Polly schudde haar hoofd, maar er was een klein glimlachje om haar lippen dat Pollyanna niet zag. Het zonnetje begon te schijnen, zelfs in het huis van meneer Pendleton. Het verhaal ging verder. Het blije spel van Pollyanna raakte ook Dominee Ford. De dominee was een heel lieve man, maar hij was vaak een beetje... zwaar op de hand. Hij dacht veel na over moeilijke dingen en maakte zich vaak zorgen. Zijn preken in de kerk waren heel belangrijk, maar soms ook een beetje donker. Pollyanna zat op zondagochtend in de kerk, naast tante Polly, en luisterde naar de preek van Dominee Ford. Ze zag dat de dominee een beetje verdrietig keek. Na de dienst, toen iedereen naar huis ging, bleef Pollyanna even wachten. Toen de dominee voorbijkwam, stapte ze op hem af. 'Dominee Ford,' zei ze, 'ik ben zo blij met uw preek vandaag.' Dominee Ford keek verbaasd. 'Echt, Pollyanna? Ik dacht dat het misschien wat te zwaar was voor de kinderen.' 'Oh nee,' zei Pollyanna. 'Ik was zo blij dat u over de moeilijke dingen sprak. Want als er geen moeilijke dingen waren, dan zouden we niet weten hoe blij we moeten zijn met de makkelijke dingen, toch? En ik was zo blij dat u een stem heeft die zo helder is, dan kan iedereen u goed horen!' De dominee moest lachen. Het was een lach die al heel lang niet meer zo hard had geklonken. 'Dat is een heel bijzondere manier om ernaar te kijken, Pollyanna,' zei hij. 'Een heel bijzondere manier.' Vanaf die dag begonnen de preken van Dominee Ford een beetje te veranderen. Hij sprak nog steeds over belangrijke dingen, maar hij voegde er nu ook een straaltje zonneschijn aan toe. Hij begon te vertellen over de kleine dingen waar je blij mee kon zijn, zelfs in moeilijke tijden. De mensen in de kerk merkten het op en gingen met een lichtere hart naar huis. Ze waren blijer, niet alleen door de woorden van de dominee, maar ook omdat hij hen leerde om zelf het blije spel te spelen. Overal in Harrington verspreidde Pollyanna haar blije spel. Ze bezocht mevrouw Snow, die altijd ziek in bed lag en klaagde over alles. Pollyanna hielp haar om blij te zijn met de kleine bloemetjes die ze door het raam kon zien, of met het feit dat ze warme dekens had. Ze speelde met de kinderen in het dorp en leerde hen om blij te zijn als ze struikelden, omdat ze dan weer konden opstaan. Het was alsof Pollyanna een magische toverstaf had, maar in plaats van toverspreuken, gebruikte ze gewoon haar hart en haar blije spel. Ze liet mensen zien dat er altijd wel iets was om blij mee te zijn, zelfs als het maar een heel klein dingetje was. Een zonnestraal die door de wolken brak, een vriendelijke glimlach van een voorbijganger, of de zachte vacht van een poesje. De mensen in Harrington begonnen hun huizen te zien als plekken waar een zonnetje kon schijnen, niet alleen door het raam, maar ook van binnenuit. Ze deelden hun blijdschap met elkaar en hielpen elkaar om de goede dingen in het leven te vinden. Het dorp, dat ooit een beetje grijs en stil was geweest, was nu gevuld met gelach en vriendelijkheid. Pollyanna was niet alleen een klein meisje meer. Ze was een symbool geworden. Een symbool van hoop en blijdschap. Ze liet iedereen zien dat je het leven mooier kunt maken, gewoon door te zoeken naar het goede in alles. En dat was het grootste cadeau dat ze aan Harrington kon geven. Ze was echt 'Een Zonnetje in Elk Huis'. En terwijl de dagen voorbij gingen, groeide de blijdschap, als een bloem die steeds mooier wordt in de zon. Maar, net als bij elke bloem, kwamen er soms ook wolken...
Een Onverwachte Uitdaging
Op een dag, toen de lucht grijs was en de regen zachtjes op de ramen tikte, kon Pollyanna niet naar buiten om te spelen. Dat was even jammer, want ze hield zo van huppelen door de tuin. Maar Pollyanna was Pollyanna niet als ze niet iets blijs kon vinden. 'Oh,' zei ze, 'wat fijn dat ik nu alle tijd heb om naar de verhalen te luisteren die Tante Polly me voorleest! En de druppels klinken als kleine dansende elfjes op het dak!' Zelfs de regen kon haar blijdschap niet wegnemen. Maar toen kwam er een dag die een beetje anders was, een dag met een grotere uitdaging. Pollyanna was met haar vriendje Jimmy aan het verstoppertje spelen in het bos achter het huis. Ze klom vrolijk in een grote, sterke eik, net zo behendig als een klein eekhoorntje. Ze had Jimmy bijna gevonden! Maar plotseling, terwijl ze zich op een tak probeerde te hijsen om Jimmy te bespioneren, gleed haar voet uit. Met een klein 'oeps!' viel ze zachtjes naar beneden, niet van heel hoog, maar precies verkeerd terecht. Jimmy rende meteen naar haar toe. 'Pollyanna, gaat het?' vroeg hij, zijn ogen groot van zorg. Pollyanna probeerde op te staan, maar haar beentje wilde niet meewerken. 'Oei,' zei ze, 'dit voelt een beetje raar. En het doet een heel klein beetje pijn, Jimmy.' Ze moest even blijven liggen. Dit was geen leuk verstoppertje meer. Niet veel later kwamen Tante Polly en Nancy aangerend, geroepen door Jimmy. Tante Polly, die altijd zo streng leek, had nu een bezorgde frons op haar voorhoofd. Samen brachten ze Pollyanna heel voorzichtig naar huis. De dokter, Dr. Chilton, die zo aardig was en altijd glimlachte, kwam meteen langs. Hij onderzocht haar beentje en zei: 'Lieve Pollyanna, je zult een tijdje rustig aan moeten doen. Je beentje heeft tijd nodig om weer sterk te worden. Geen rennen, geen springen voorlopig.' Pollyanna lag in haar bed, met haar beentje omhoog op kussens. De eerste dagen waren moeilijk. Ze miste het huppelen, het spelen met de kat, het helpen van Nancy in de tuin. Hoe kon je blij zijn als je niet kon doen wat je het liefste deed? Zelfs het 'Blije Spel' leek nu heel moeilijk te spelen. Ze zuchtte diep. 'Tante Polly,' zei ze, 'ik kan niets vinden om blij over te zijn. Ik mis mijn benen!' Tante Polly ging naast haar zitten en streek zachtjes over haar haar. 'Lieve Pollyanna,' zei ze, 'soms is het allerblijste spel juist het moeilijkst als je je niet zo blij voelt. Maar weet je, je hebt nu wel iets heel bijzonders.' Pollyanna keek haar vragend aan. 'Wat dan?' 'Je hebt nu heel veel mensen die van je houden en voor je zorgen,' zei Tante Polly. 'En je hebt extra tijd om te lezen, en om te dromen. En je hebt een zacht bed, en lekkere soep van Nancy.' Pollyanna dacht erover na. 'Oh!' zei ze plotseling, 'Ik ben blij dat ik een beentje heb dat kan genezen! En ik ben blij dat de dokter zo aardig is! En ik ben blij dat ik nu alle boeken kan lezen die ik altijd al wilde lezen! En ik ben blij dat Jimmy elke dag langskomt om me verhalen te vertellen over wat er buiten gebeurt!' Haar ogen begonnen weer te stralen. Ze had het 'Blije Spel' weer gevonden, zelfs hier, in haar bed. Niet alleen Tante Polly was blij met Pollyanna's nieuwe blijdschap. Alle mensen uit Harrington die van haar hielden, kwamen langs. Mevrouw Snow, die altijd zo klaagde, kwam met een mooie bloem voor Pollyanna. Meneer Pendleton, de norse man, bracht haar een doosje met glimmende steentjes om naar te kijken. En Nancy, ze zong elke dag de mooiste liedjes terwijl ze het eten bracht. Pollyanna begreep dat zelfs als je niet kunt rennen en springen, je hart nog steeds vol blijdschap kan zijn. En dat je door blij te zijn, anderen ook blij kunt maken, zelfs als zij zich zorgen om jou maken. Haar kamer was gevuld met zonneschijn, niet van buiten, maar vanbinnen. Het was een onverwachte uitdaging, maar Pollyanna leerde dat elke dag, zelfs een moeilijke dag, iets moois kan brengen. En zo wachtte ze geduldig, met een hart vol hoop, op de terugkeer van haar zonnestralen.
De Terugkeer van de Zonnestralen
Hoewel Pollyanna nog steeds stil in haar bedje lag, met haar beentjes die nog niet wilden luisteren, was er iets heel bijzonders aan de hand. Haar kamer, die eerst zo donker en eenzaam leek, was nu gevuld met zachte, gouden zonnestralen. Niet alleen de echte zon die door het raam scheen, maar ook de zonneschijn die Pollyanna in haar hart droeg. Die zonneschijn was zo sterk, dat hij de hele kamer deed stralen, en iedereen die binnenkwam, voelde die warmte ook. Zelfs de kleinste dingen maakten Pollyanna blij. "Kijk, tante Polly!" zei ze op een dag, terwijl ze voorzichtig haar vingers bewoog. "Ik ben blij dat ik mijn vingers weer kan wiebelen! Gisteren konden ze dat nog niet zo goed!" Tante Polly, die eerst zo streng was, keek nu vaak met een zachte glimlach naar haar nichtje. Ze zag hoe dapper Pollyanna was, en hoe ze zelfs in deze moeilijke tijd nog blij kon zijn. En dat maakte tante Polly ook een beetje blij, diep vanbinnen. Nancy, de lieve hulp in huis, kwam elke dag langs met een bloem uit de tuin, of een vrolijk verhaaltje. "Goedemorgen, Pollyanna!" zei Nancy dan, "Vandaag vond ik een bijtje dat net een dansje deed rond de rozen. Ik wed dat hij blij was met de bloemen, net zoals jij blij bent met deze kleine paardenbloem." Pollyanna lachte. "Ja, Nancy! Ik ben blij dat bijtjes kunnen dansen, en ik ben blij dat jij me de paardenbloem brengt. En ik ben blij dat jij zo lief bent!" Het leek wel of Pollyanna's vrolijkheid een toverstokje was dat iedereen om haar heen aanraakte. Dokter Chilton, met zijn vriendelijke ogen en rustige stem, kwam ook vaak langs. Hij praatte met Pollyanna over alles wat ze blij maakte, en luisterde aandachtig naar haar verhaaltjes. Hij zag de kleine verbeteringen, hoe ze elke dag een beetje sterker werd. Hij wist dat Pollyanna's blije hart haar zou helpen om beter te worden. Want als je blij bent, dan is je lichaam ook sterker om te vechten tegen wat er moeilijk is. Buiten kwamen de mensen uit de stad ook langs. Niet zomaar om te vragen hoe het ging, maar om Pollyanna te vertellen over hun eigen blije spelletjes. Herinner je je meneer Pendleton nog, die altijd zo nors keek? Hij kwam langs met een grote doos vol kleurige stenen die hij had gevonden. "Pollyanna," zei hij met een kleine glimlach, "ik ben blij dat ik deze mooie stenen heb gevonden. En ik ben blij dat ik ze met jou kan delen." Hij had geleerd om blij te zijn met kleine schatten. En mevrouw Snow, die altijd klaagde over alles, had een zachte, warme deken gebreid. "Ik ben blij dat ik deze deken voor jou heb kunnen maken," fluisterde ze. "Het is het beste dat ik in lange tijd heb gedaan." Zelfs de straatkat, die altijd zo schuw was, kwam af en toe voorbij het raam mauwen, alsof hij wilde zeggen: "Miau, ik ben blij dat ik in de zon kan liggen, en ik ben blij dat jij er bent, Pollyanna!" En Jimmy Bean, de jongen die bij meneer Pendleton woonde, kwam elke dag langs met de meest fantastische verhalen over zijn avonturen in het bos, en hoe hij blij was met elke nieuwe ontdekking. Hij bracht takjes, mooie blaadjes, en soms zelfs een veertje van een vogel, allemaal kleine geschenkjes van het bos, om Pollyanna's dag op te fleuren. Iedereen, groot en klein, bracht een stukje van hun eigen zonneschijn naar Pollyanna's kamer, en elke dag werd de kamer een beetje lichter. Dokter Chilton had een speciaal plan bedacht. "Pollyanna," zei hij, "we gaan iets proberen om je beentjes weer wakker te maken. Het zal tijd kosten, maar ik weet zeker dat je blije hart je zal helpen." Pollyanna knikte dapper. "Ik ben blij dat we iets kunnen proberen!" zei ze. "En ik ben blij dat u mij helpt, dokter!" En zo begon er een nieuw avontuur. Elke dag oefende Pollyanna een klein beetje. Eerst was het moeilijk. Soms deed het pijn, en dan kwamen er kleine traantjes in haar ogen. Maar dan dacht ze aan het blije spel. "Ik ben blij dat ik een beetje pijn voel," zei ze dan tegen zichzelf, "want dat betekent dat mijn beentjes proberen wakker te worden!" Ze was blij met elk klein succes. De eerste keer dat haar grote teen een klein beetje bewoog, was een feestje. "Kijk, tante Polly!" riep ze, "Mijn teen heeft gewiebeld!" En tante Polly lachte. En de eerste keer dat ze, met hulp, voorzichtig rechtop kon zitten, was een nog groter feest. De hele kamer straalde. En zo, beetje bij beetje, heel langzaam, kwamen de zonnestralen terug in Pollyanna's beentjes. Eerst kon ze een klein stukje zitten, dan kon ze met hulp staan, en op een hele speciale dag, zette ze haar eerste voorzichtige stapjes. Het was alsof de vogels in de tuin begonnen te zingen, en de bloemen hun mooiste kleuren lieten zien. Haar beentjes, die zo lang hadden geslapen, werden weer wakker, dankzij haar moed en haar blije hart. Pollyanna had bewezen dat zelfs als de wereld donker lijkt, er altijd een manier is om je eigen zonneschijn te vinden en te delen. En die zonneschijn, die helpt niet alleen jezelf, maar ook iedereen om je heen om weer blij te zijn. De glimlach op haar gezicht was als de warmste zonnestraal die de hele stad verwarmde. De zonnestralen waren terug, sterker en helderder dan ooit tevoren.
Afsluiting
En zo, met de wereld weer vol helder licht en vrolijke liedjes, eindigt ons verhaal over Pollyanna. Wat fijn dat je meeluisterde! Vond je het leuk? Laat het Sonacasts weten als je ideeën of vragen hebt. Wie weet welke avonturen jij nu zelf zult bedenken, of welke nieuwe verhalen je nog zult ontdekken. Tot de volgende keer, lieve luisteraar, en vergeet niet: een beetje zonneschijn begint vaak bij jezelf!
