Verhaal
Sneeuwwitje
15 min7-9 jaar
Dit is het begin van het verhaal. Het hele verhaal speelt in de Sonacast-app.
Het verhaal
Introductie
Stel je eens voor, een spiegel die kan praten! Wat zou die spiegel jou vertellen over de wereld? Vandaag duiken we in een betoverend verhaal over een lief meisje met een huid zo wit als sneeuw, lippen zo rood als bloed, en haren zo zwart als ebbenhout. Haar naam is Sneeuwwitje. Maar pas op, want in dit verhaal is er ook een gemene koningin met een magische spiegel die altijd de waarheid spreekt. Wie zal de spiegel vertellen dat de mooiste is? Luister mee en ontdek het samen met ons!
De Geboorte van Sneeuwwitje en de IJdele Koningin
Lang geleden, in een land hier ver vandaan, leefde een lieve koningin. Ze wilde zo graag een kindje. En op een winterdag, toen de sneeuw zachtjes viel, werd haar wens vervuld! Er werd een meisje geboren met een huid zo wit als sneeuw, lippen rood als bloed en haartjes zwart als ebbenhout. Ze noemden haar Sneeuwwitje. Helaas overleed de goede koningin kort daarna. Niet lang daarna trouwde de koning opnieuw met een andere vrouw. Deze nieuwe koningin was prachtig, maar ook heel ijdel. Haar grootste bezit was een magische spiegel. Niet zomaar een spiegel hoor, maar eentje die alles kon zien en altijd de waarheid sprak. Elke dag stond de koningin voor haar spiegel en vroeg ze: 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?' En de spiegel antwoordde altijd: 'U, Majesteit, u bent de mooiste van het land.' Dit maakte de koningin heel gelukkig, want zij wilde áltijd de mooiste zijn.
Het Bos en de Jager
Maar de jaren gingen voorbij, en Sneeuwwitje werd elke dag mooier en liever. Haar wangen waren zo rood als appeltjes, en haar ogen glansden als twee sterretjes. Iedereen die haar zag, hield meteen van haar. Ze was nu een prachtig meisje van zeven jaar, en ze straalde als de zon zelf. Maar de jaren gingen voorbij, en Sneeuwwitje werd elke dag mooier en liever. Haar wangen waren zo rood als appeltjes, en haar ogen glansden als twee sterretjes. Iedereen die haar zag, hield meteen van haar. Ze was nu een prachtig meisje van zeven jaar, en ze straalde als de zon zelf. Maar helaas, in hetzelfde kasteel woonde ook Sneeuwwitjes stiefmoeder, de Koningin. Zij was ook heel erg mooi, maar ook heel trots en ijdel. Elke dag stond ze voor haar magische spiegel, die elke vraag kon beantwoorden die ze stelde. 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,' zei ze dan, 'wie is de mooiste van het hele land?' En elke keer antwoordde de spiegel: 'U, majesteit, bent de mooiste van het hele land.' De Koningin glimlachte dan, heel tevreden. Ze dacht dat niemand ooit mooier kon zijn dan zij. Maar terwijl Sneeuwwitje ouder werd, werd ze nog betoverender. Haar huid was zo wit als sneeuw, haar lippen zo rood als bloed, en haar haar zo zwart als ebbenhout. Ze was werkelijk adembenemend mooi! Op een zonnige ochtend stond de Koningin opnieuw voor haar spiegel. 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,' eiste ze, 'wie is de mooiste van het hele land?' Deze keer was het antwoord van de spiegel anders. 'Majesteit,' zei het, 'u bent hier mooi, dat is waar. Maar Sneeuwwitje is duizendmaal mooier, ze is de mooiste van allemaal!' Het gezicht van de Koningin werd groen van jaloezie, en haar hart vulde zich met woede. Ze kon de gedachte niet verdragen dat iemand anders mooier was dan zij. Vanaf dat moment haatte ze Sneeuwwitje met heel haar boze hart. Ze begon een vreselijk plan te smeden...
Het Huisje van de Zeven Dwergen
Sneeuwwitje rende en rende, diep het donkere bos in. Haar hart klopte wild. De takken leken wel grijze armen die naar haar grepen, en elke schaduw fluisterde. Ze struikelde over wortels, haar jurk scheurde. Moe en bang, rende ze tot de zon wegzakte. Zou ze ooit een veilige plek vinden? De nacht viel, vol bosgeluiden. Sneeuwwitje kroop onder een boom en huilde, maar wist dat ze niet mocht opgeven. Ze moest een plek vinden waar de koningin haar niet kon vinden. Toen de eerste zonnestralen verschenen, stond Sneeuwwitje op. Haar buik knorde. Ze liep verder en zag toen een klein, schattig huisje. Het dak was van mos, het schoorsteentje rookte niet. Was hier misschien iemand thuis? Voorzichtig liep Sneeuwwitje naar het huisje. De deur stond op een kiertje. Ze klopte, maar niemand deed open. Ze duwde de deur open en keek naar binnen. "Hallo?" riep ze, maar alleen stilte antwoordde. Het huisje was leeg. Binnen was alles piepklein en netjes: een tafeltje met zeven stoeltjes, zeven bordjes, bekertjes en lepeltjes. Aan de muur hingen zeven jasjes en mutsjes. In de hoek stonden zeven bedjes met spierwitte lakens. Alles was zo klein en schattig! Sneeuwwitje was moe en hongerig. Ze dacht: "Misschien kan ik even uitrusten en iets eten. Ik zal alles netjes achterlaten." Ze nam een klein beetje brood en groente van elk bordje en een slokje water uit elk bekertje. Na het eten voelde ze zich beter, maar zag een dun laagje stof. "Ik zal alles even schoonmaken," dacht ze. Zo begon Sneeuwwitje te poetsen. Ze veegde de vloer, maakte de tafeltjes schoon, waste de afwas en maakte de bedjes op. Het harde werk deed haar angst vergeten. Toen alles weer glom, voelde Sneeuwwitje haar oogjes zwaar worden. Ze koos het kleinste bedje, trok de dekens over zich heen en viel in een diepe slaap. Ondertussen, ver in de bergen, hakten de zeven dwergen in hun mijn. Doc, Grumpy, Happy, Sleepy, Bashful, Sneezy en Dopey. Na een lange dag liepen ze in een rijtje naar huis, vrolijk zingend over hakken en graven. Ze keken uit naar avondeten en hun bedjes. Maar bij hun huisje merkten ze meteen dat er iets anders was. De deur stond op een kiertje. Doc vroeg: "Heeft een van jullie de deur open laten staan?" Grumpy mopperde: "Natuurlijk niet!" Voorzichtig gingen ze naar binnen. "Oeh, kijk eens!" zei Happy. "Alles is zo schoon!" Grumpy snuffelde: "Ik ruik iemand! Een mens!" Dopey wees naar het tafeltje. Alles was opgeruimd en netjes. Het leek wel tovenarij! Wie had dit gedaan? Toen liepen ze naar de slaapkamer. En daar, op het kleinste bedje, lag Sneeuwwitje. Ze sliep vredig, met haar zwarte haar gespreid en roze wangen. De dwergen waren nog nooit zoiets moois tegengekomen. Ze stonden vol verwondering om haar bedje. Doc fluisterde: "Wie zou dit prachtige meisje zijn?" Grumpy, met zachte ogen, mompelde: "Ze is mooier dan een edelsteen." Happy glimlachte breed: "Een slapende prinses!" Bashful bloosde. Sneezy hield zijn neus vast. En Dopey reikte voorzichtig naar haar haar, maar trok zijn hand snel terug. Ze vonden haar allemaal meteen lief en besloten haar te laten slapen.
De Gemene Plannen en een Kus
De koningin, die altijd dacht dat zij de mooiste was, stond elke ochtend voor haar magische spiegel. "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand," vroeg ze, "wie is de mooiste van het hele land?" En de spiegel antwoordde: "Mevrouw de koningin, u bent hier de mooiste. Maar Sneeuwwitje, die woont bij de dwergen, is duizendmaal mooier dan u!" De koningin werd zo woedend! "Dat kan niet!" riep ze, "Ik moet haar voorgoed laten verdwijnen!" Ze bedacht een gemeen plan. Ze veranderde zichzelf in een oud vrouwtje. Ze pakte een mand vol met prachtige linten en ging op weg naar het huisje van de dwergen. "Mooie linten!" riep ze bij het deurtje. Sneeuwwitje keek uit het raam. "Wat heeft u daar voor moois?" vroeg ze. "Prachtige linten! Wil je deze rode passen?" Sneeuwwitje liet het oude vrouwtje binnen. Het vrouwtje pakte een rood lint en deed het heel strak om Sneeuwwitjes middel. Steeds strakker... Sneeuwwitje kreeg bijna geen lucht meer en viel stil op de grond. De boze koningin lachte gemeen en liep snel weg. De zeven dwergen kwamen thuis en vonden Sneeuwwitje. Snel maakten ze het lint los. Sneeuwwitje opende haar ogen. "Wees voorzichtig!" waarschuwden de dwergen. "Laat nooit meer iemand binnen!" Sneeuwwitje beloofde dat. De koningin thuis, vroeg haar spiegel weer: "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het hele land?" En de spiegel antwoordde opnieuw: "Mevrouw de koningin, u bent hier de mooiste. Maar Sneeuwwitje, die woont bij de dwergen, is duizendmaal mooier dan u!" "Nee! Ze leeft nog steeds!" schreeuwde de koningin. "Deze keer zal het me lukken!" Ze toverde een giftige kam en veranderde zichzelf in een ander oud vrouwtje. Ze klopte weer aan bij het huisje van de dwergen. Sneeuwwitje herinnerde de waarschuwing en wilde niet opendoen. "Ik hoef niet naar binnen!" zei het vrouwtje. "Ik laat u de kam door het raam zien!" Sneeuwwitje stak haar hoofd door het raam. Het oude vrouwtje streek de kam met de gifpunt door Sneeuwwitjes haar. Zodra de kam haar haar raakte, viel ze flauw. Het oude vrouwtje lachte weer en ging ervandoor. Toen de dwergen thuiskwamen, vonden ze Sneeuwwitje weer. Ze zagen de kam in haar haar en trokken die er snel uit. Sneeuwwitje deed haar ogen weer open. "Jullie moeten echt niemand vertrouwen!" zeiden de dwergen streng. Sneeuwwitje beloofde het nog een keer. Maar de koningin gaf niet op. Thuis stond ze weer voor haar spiegel. En de spiegel antwoordde nog steeds hetzelfde: Sneeuwwitje was duizendmaal mooier! Dit keer was de koningin zo boos, dat ze een heel, heel gemeen plan bedacht. Ze maakte een appel. De ene kant was rood en heerlijk, maar de andere kant was giftig! Als je maar één hapje van de giftige kant nam, zou je in een hele diepe slaap vallen. Ze veranderde zichzelf weer, nu in een oud boerinnetje met een mand vol appels. Ze klopte aan bij het huisje. "Ik mag niemand binnenlaten en niets aannemen!" zei Sneeuwwitje vastberaden. "Maar waarom niet?" zei het boerinnetje. "Bent u bang voor gif? Kijk, ik snijd de appel doormidden. U eet de mooie rode helft, en ik eet de andere!" Het boerinnetje had slim de giftige kant naar Sneeuwwitje gedraaid. Sneeuwwitje nam een hapje van de mooie rode kant. En ze viel neer, net alsof ze dood was. De koningin lachte hard en gemeen. "Nu ben ik eindelijk de mooiste!" riep ze triomfantelijk. Toen de dwergen die avond thuiskwamen, vonden ze Sneeuwwitje op de grond. Ze probeerden alles, maar Sneeuwwitje bleef stil. Ze was zo koud als ijs. De dwergen waren zo verdrietig. Ze wilden haar niet begraven, want ze zag er nog zo mooi uit. Haar wangen waren nog rood en haar lippen zacht. Dus maakten ze een prachtige kist van glas. Zo konden ze haar altijd zien. Ze legden Sneeuwwitje voorzichtig in de glazen kist en zetten die op de berg, waar ze er altijd een oogje op hielden. Dieren uit het bos kwamen kijken. Iedereen was verdrietig. Dagen, weken, maanden gingen voorbij. Sneeuwwitje bleef in de glazen kist liggen, nog steeds zo mooi alsof ze sliep. Op een dag kwam er een prins op zijn paard door het bos gereden. Hij zag de glazen kist en werd nieuwsgierig. "Oh," zei hij, "wat een prachtig meisje!" Hij voelde meteen dat hij van haar hield. Hij klopte aan bij het huisje van de dwergen. "Mag ik dit mooie meisje meenemen?" vroeg hij. De dwergen waren eerst verdrietig, maar ze zagen hoe lief de prins haar vond. "Goed," zeiden ze uiteindelijk, "als u goed voor haar zorgt." De prins riep zijn dienaren. Samen tilden ze de glazen kist op. Tijdens het dragen, struikelde één van de dienaren over een boomwortel! De kist schudde. En wat denk je? Het kleine stukje giftige appel dat nog in Sneeuwwitjes keel zat, schoot eruit! Sneeuwwitje opende haar ogen! Ze ademde diep in en keek om zich heen. "Oh, waar ben ik?" vroeg ze. De prins boog zich over haar heen. "U bent wakker!" riep hij. Hij vertelde haar wie hij was en hoe hij haar had gevonden. Sneeuwwitje vond hem ook meteen heel lief. De prins vroeg: "Wilt u met mij trouwen en mijn prinses worden?" Sneeuwwitje keek naar de dwergen, die lachten en knikten. "Ja!" zei Sneeuwwitje. Ze gaf de prins een lieve kus. De dwergen juichten! En Sneeuwwitje en de prins reden samen op zijn paard, hand in hand, naar zijn kasteel.
Afsluiting
En zo eindigt ons verhaal van Sneeuwwitje. Wat fijn dat je hebt meegeluisterd naar dit mooie avontuur! We hopen dat je ervan genoten hebt. Laat Sonacasts weten wat je ervan vond, want we zijn benieuwd naar jouw mening. Misschien heb jij wel een idee voor een volgend verhaal, of kun je zelf een prachtig nieuw sprookje verzinnen? Er is zoveel magie om te ontdekken. Heel veel dank voor je tijd, en tot de volgende keer bij een nieuw luisterverhaal!
